Author Topic: HASIJE SELISHTA-KRYEZIU (Read 3650 times)

shaban cakolli · « **Reply #60 on:** January 11, 2010, 06:01:00 PM »

Çka më duhet mëngjesi

Këmba e djathtë pret

Të majtën në heshtje

Çka më duhet mëngjesi

Kur në fillim të vetmisë

Kam harruar trupin

Mbështetur në hijen e mollës

Në gjethet e njoma

Kam pirë ujë universi

Për shpirtin e ngrohtë jam lutur

Të kthehet në kopshtin e Edenit

Kur lulet çelin

Do të shikoj përqafimin

Më lini të pikturoj jashtë një kornize

Pastaj nuk më duhet qielli hëna uji

As mëngjesi

shaban cakolli · « **Reply #61 on:** January 11, 2010, 06:03:10 PM »

Borë vetmie

Borë e heshtur bie

Trotuaret ka mbushur

Asnjeri nuk shoh

Në dritë të llambës

Bora shndrit

Gjithçka vazhdon në heshtje

Dhe është e bardhë

Kaq memece kjo borë

Në qafë kam mbështjell një shall

Këpuca ka lëshuar borën

Sa shumë ndiej ftohtësinë

Borë po bie pandërprerë

shaban cakolli · « **Reply #62 on:** January 11, 2010, 06:03:50 PM »

Pëllumbi

Pëllumbi i kthyer

Në oborr të shtëpisë sime

Mbi një degë jargavani rri

Rri qetë

Së bashku me plagën

E fshehtë

shaban cakolli · « **Reply #63 on:** January 11, 2010, 06:04:33 PM »

Vetmi

Në vetmi

Padurimi

Si në morg

Kaq e vdekur

Kjo kohë

Në supe

Ftohtësia

Më rri

shaban cakolli · « **Reply #64 on:** January 11, 2010, 06:05:17 PM »

Trokitje vetmisë

Kur gjethet bien

Shkunden

Unë do të trokas

Në vetminë tënde

Të ndjej pikëllimin tënd

Të shoh shkëlqimin e kristaleve

Qoftë për të fundit herë

Tharja e gjetheve

Kur gjethet thahen

Rreth meje sillet një erë e egër

Në të gjitha pëshpëritjet

Rënia

Kur dielli perëndon

Një ngjyrë hiri i sjell dhembjes

Nuk e di

Ku mbeti pema ime

Që ta shkruaj epitafin tim

Epitaf i gjetheve të rëna

Në mermerin e bardhë

Epitaf shkruajnë gjethet e rëna

Në mbrëmje

Kur hëna veshë këmishën e artë

Merre dorën time

Dhe mblidhi gjethet e rëna

Epitafin ruaje kujtim

Dëshmitar do të kesh hënën

Merri gishtat e mi

Dhe numëro të gjitha vjeshtat

E kur t’i palosësh

Ëndrrat mos i harro kurrë

Në faqet e mia të bardha

Bora digjet

Trupin tënd e kam pikturuar

Me etje të madhe

Në një copë druri të tharë

Me ngjyrë të verdhë

Dhe ajrin që ndryshon

Të gjitha kujtimet

Në të gjitha ëndrrat

Që lexohen pa u nisur

Kur kemi pikturuar së bashku

Ti më the se në pikturën tënde

Edhe bora po digjet

Treni

Në stacion përshëndetemi

Si një shtrigë

Bileta ka hyrë në mes

Sa shumë vite udhëtim

Kthimi është solemn

shaban cakolli · « **Reply #65 on:** January 11, 2010, 06:06:26 PM »

Shënim për autoren

Hasije Selishta Kryeziu u lind më 13 Prill 1960 në Kamenicë(Dardanë). Shkollën fillore dhe të mesme i kreu në vendlindje, ndërsa Fakultetin Juridik në Prishtinë.

Ka filluar të merrej me shkrime që në shkollën fillore, por librin e parë me poezi e botoi më 2005.

Është anëtare e Lidhjes së Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës si dhe anëtare e Lidhjes Shoqatës së Poetëve Ndërkombëtar( World Poets Society).

Është shpërblyer me disa çmime në konkurset letrare në poezi dhe prozë. Vlen të përmendet se në Ferizaj (2008) është shpërblyer për prozë, ndërsa në Podujevë (2008) në takimet “Kadri Kadriu” dhe në Kumanovë në “Takimet poetike të Karadakut”- 2009, ka marrë çmime për poezi.

Përmbledhja e tretë me poezi, “Mbishkrim në lëkurë”, në “Mitingun e Poezisë”, në Gjakovë, (2007) ka qenë e përzgjedhur në grupin e pesë librave më të mirë të botuar në Kosovë midis dy mitingjeve.

Poezitë e saj janë përfshirë edhe në Antologji, ku janë prezentuar edhe shumë autorë tjerë ndërkombëtarë. Njëherit dhe janë përkthyer në shumë gjuhë të botës si ajo angleze, greke, italiane etj.

Veprat e botuara nga e njëjta autore:

1. “ Edhe nëpër varre këndova”, 2005, poezi

2. “Kur vdes në mes të largësive”, 2005, poezi

3. “Mbishkrim në lëkurë”, 2006, poezi

4. “ Përtej çmendisë”, 2008, poezi.

AlbStars · « **Reply #65 on:** January 11, 2010, 06:06:26 PM »

AlbStars