Author Topic: Historia "Speciale" e Kosovës! (Read 2020 times)

Vera™ · « **on:** April 13, 2008, 12:30:42 PM »

Diogjeni njihet si filozof grek dhe ka jetu aty dikund nga viti 413 -327 p.k. Kur Aleksabdri i Madh e takoi dhe e pyeti: - ke ndonjë kërkesë nga une? - ai iu përgjigjë me cinizëm : " Po, të lutem, lëshoma Diellin që ma ke zanun...." !

Kosova ska nevojë më për diferencime, as për njerëz krahinor, as për sufler politiko-historik. Kosova sot ka nevojë për mbrojten e të kaluarës kombtare, që të din të ndërton më pastaj të ardhmen, në mesin e popujve të civilizuar, aty ku ka qen para mija vjet më parë. Rrugë të mbarë

Mbrëmë në një nga televizionet e Kosovës (RTK-në) në emisionin "Special" me autor Nuhi Bytyqin, opinioni kosovar, por edhe ai jashtë saj, kishte rastin të përcjellë një debat rreth pakënaqësisë dhe demonstratave të "Pranverës `81" të rinisë studentore, por të shtrira edhe në gjithë shtresat popullore.

Tema dhe debate që na nevojiten, që na ushqejnë dhe na gurtsojnë të vërtetën në rrugëtimin e këtij populli, frymëmarrjen e tij prej të robëruari dhe ngjitjen në historinë çlirimtare prej një populli që din të vetëflijohet. Të flasim për skenarin e udhëheqësit të emisionit nuk e kemi ndërmend, ngase ai është gazetarë i dëshmuar.

Nuk duam të flasim as për të ftuarit, ngase moderatori sigurisht e ka pas këtë parasysh, por mund të shfaqim mendimin tonë se ma shumë se cdo njëri aty, vendin e ka pas legjenda(edhe pse sot gjithçka po quhet legjendë) i burgosuri i cili lidhi dy periudha të rëndësishme për <shqiptarët në Jugosllavi> pra që nga `45-ta e deri më `81-shin z. Adem Demaçi. Mirëpo ky artikull nuk e ka në synim as këtë personazh, edhe pse shpesh të shkon mendja se ne njerëzit e flijuar për atdheun, o i bëjmë të vetëvriten, o i vrasim vet. Fatkeqësisht!

Mirëpo, ajo skenë gjysmë e errët,me ngjyra të vrazhda, me ata zëra gjysmë të mbytur dhe atë radhitje personazhesh si në pritje për të <vulos> të vërtetën mbi demonstratat e`81-it, nuk bëri asgjë më shumë përveç që kalli dhe zverdhi edhe më shumë qëllimin e emisionit dhe të vet ngjarjeve.

Vërtetë nuk e kemi për kulturë(flas për veten) e as qëllim të zhvlerësojmë dikë nga të pranishmit e emisionit, e as udhëheqësin e tij, por gjithçka çka u fol aty, nuk kishte as kryefjalë e as kallxues. Vërtetë duke u marrë me të ashtuquajtura tema të mëdha, nuk do të thotë as që bëhesh i "madh" e as më i vlefshëm, ngase si natyra ashtu edhe vet zhvillimi shoqërorë secilit ia jep riskun e vet të merituar.

Mirëpo pavarësisht nga kjo, sikur që debati të shtrohej në të ashtuquajtura <vijave të trasha të ecurisë së demonstratave> pra : organizimi, bartësit e tij, forma e demonstrimit, parullat (qëllimi i parullave), kërkesat e tyre, koha e shfaqjes, e deri tek të shpjeguarit e ingranazheve të spiunazheve të huaja (ndoshta edhe serbe) asistimit të Shqipërisë (derisa ajo vet kish qen e pa çliruar) dhe përfundimisht efektivitetit të ingranazheve të tyre, atëherë do të arrihej edhe deri tek qëllimi i emisionit.

Por nga ajo që dëgjuam, nga ajo që herë me plot fjalën e herë me belbëzime, herë shkarazi e herë duke shikuar njëri tjetrin në sy, shikuesi ngeli prap në mes të vërtetës dhe pritjes së asaj të vërtete. Pra emisioni nuk dha mesazhin e vet mbi ato ngjarje.

Kur jemi këtu dua të iu kujtoj debatuesve një të vërtetë sa historike aq edhe me plot art dhe filozofi, por edhe kërkim të së vërtetës. Diogjeni njihet si filozof grek dhe ka jetu aty dikund nga viti 413 -327 p.k. Kur Aleksabdri i Madh e takoi dhe e pyeti: - ke ndonjë kërkesë nga une? - ai iu përgjigj me cinizëm : " Po, të lutem, lëshoma Diellin që ma ke zanun...." ! Gjithashtu ky filozof njihet edhe me një veprim tepër spirituoz, kur në mes dite dilte në rrugë me një fener në dorë dhe thërriste: "Kërkoj një Njeri" !

Pra, nga gjithë debatuesit sikur u tha gjithçka, apo në të kundërtën nuk u tha asgjë. Aq sa u tha, e lidhur shkurt shqip veç në dy-tri data të demonstratave, është sikur kur donë ta kalosh detin duke shkelë vetëm mbi ca fluska uji. E ashtu deti nuk kalohet. E ashtu as ajo unazë historike shqiptare nuk shpjegohet.

Në konsideratë për gjithë të pranishmit, dhe aspak duke i paragjykuar, por fol realisht të paktën unë nuk e kuptova as pjesëmarrjen e studentëve, gjegjësisht popullit, as organizatorët me ato parullat historikisht të vdekura (mendoj për parullat marksiste-leniniste) e as politikën ndëshkuese të vet komitet-linjëve shqiptarë. Kur jemi këtu për komitet-linjët dhe milicinë e tyre, dua të përmendi një intervistë në vitin 1990 të një mësuese kur shpjegonte për torturat e veta në burg, ku më shumë gardianët shkije e kishin marrë në ndihmë, se sa shqiptarët e regrutuar të asaj kohe.

Ajo shpjegonte se sa herë brenda nate e kishin turpëruar (dhunuar) njerëzit milic-gardian me emër e mbiemër shqiptar. Me këtë shembull nuk duam të amnistojmë shkijet, por ajo që vret fort, është ajo që kanë bërë shqiptarët. Më shumë se turp, e më shumë se dhembje. Për këtë dhe shumë dhembje e detaje tjera, sikur A. Vllasi kurrë nuk i paska ditur.

Bile bile, aq sa tha ai, dual se edhe ai paska bashkëpunu (negocuar) për "Kosovën Republikë"brenda Jugosllavisë, derisa dihet se institucioni i tij dhe ai vet, që në fillim i ka "vlerësuar" demonstratat si antirevulicionare. Më habiti fakti se prof. P. Nushi kishte qen nënkryetar i ekzekutivit të Kosovës dhe askund nuk përmendi të vetmin prof. dhe intelektual të kohës, që vlerësoj e përkrahu studentët, tash të ikurin nga Jeta e Kosovës z. Ukshin Hoti. Si ore ai alamet intelektuali, askund nuk lidhi dhe nuk shpjegojë të paktën rolin e intelektualëve përgjatë atyre ngjarjeve?! Si ore, të paktën(pasi e kishte komshi qaty A.Vllasin) nuk ia kujtonte diferencimet që ai i bëri Ali Hadrit dhe shumë intelektualëve dhe studentëve....?!

Pra, derisa jemi këtu tek personazhet e "Special" dot nuk mund njeriu të i ik as interpretimit të ca bartësve të demonstratave të asaj kohe, ku as në shtrirje e as në kohë nuk bën kurrfarë analize. Duhet veçuar paksa këtu z. J. Krasniqi i cili ca gjëra i tha në mënyrë më të thukët se tjerët, por busulla edhe atij i kërceu shpejtë nga 81-si e drejtë në 97-ën!!

Thuajse brenda kësaj kohe e këtyre viteve, të gjithë kosovarët kanë ndejtë veç me gjunjë përpjetë. Të paktën ishte shumë e nevojshme të kujtonte shpalljen e Deklaratës Kushtetuese, zgjedhjet e para presidenciale, angazhimet ushtarake Kosovë -Shqipëri(nga 1991) e shumë data tjera pa të cilat nuk mund të shkruhet Historia "Speciale" e Kosovës. Shpejtë atij iu kujtuan vetëm dy personazhet e Prekazit (respekt atyre nga ne) duke harru me dhjeta viktima tjera të asaj kohe, e me qindra mija të torturuar. Vallë, a kanë shqiptarët më kohë në histori të bëjnë politika krahinore?!?!

Po kështu më ka rastisë njëherë të dëgjoj një ish-komandant kur fliste për Zahir Pajazitin, dhe gjithqka përmendi në jetën e tij, por asesi shkuarjen e Zahirit në ushtrime ushtarake në Shqipëri(1991). Nuk e di mendimin e ish-komandantit, por e di se me këtë nuk e ka nderuar Zahirin, pavarësisht të bërat e tjera për Zahirin nga ai.

Krejt në fund, dua të ceku se: mbrëmë në emisionin "Special" shikuesit as nuk dëgjuan atë që duhej dëgjohej nga ish bartësit e demonstratave, as nga "pashallarët" e asaj kohe që torturuan popullin e vet, as nga ndonjë intelektual i viktimizuar (sepse nuk kishte të ftuar të tillë intelektual). Kjo të bën të dyshosh në Historinë"Speciale" të Kosovës. Me këto personazhe mendoj as nuk ndërtohet histori por edhe as nuk shembet, sepse populli ec prapë historinë e vet.

Ajo që duhet cekur është se derisa ende nuk dijmë datat e sakta të luftës së fundit në Kosovë, po ashtu as bartësit e 81- ës e as ata që i vranë mbas shpine, pa dashtë me shku tek ndarja e komunistëve Hoxha-Hoxha pas luftës së dytë botërore kur luftëtarët më të mirë i vranë dhe internuan vet, ndërsa Shqipërinë dhe Kosovën i kthyen në dysh, si mund ky popull të shkruan Historinë e vet "Speciale" me një emision special?

Kjo don qasje dhe angazhim. Kjo don dije dhe studim. Për këtë të gjithë duhet angazhim. Tash e tuje nuk kemi nga kush frikohemi, edhe pse ka pas djem e vajza që kurrë nuk janë frikuar. Përmes shpatullave dhe ferrit të tyre gjendet sot Kosova e lirë. Sepse ata e dinin se: " ...frika është pjella kryesore e dyshimit, dhe një nga pjellat kryesore të ligësisë. Fitorja mbi frikën është fillimi i mençurisë.." thonte Bertrant Rissell.

Pra, Kosova ska nevojë më për diferencime, as për njerëz krahinor, as për sufler politiko-historik. Kosova sot ka nevojë për mbrojten e të kaluarës kombtare, që të din të ndërton më pastaj të ardhmen, në mesin e popujve të civilizuar, aty ku ka qen para mijëra vjet më parë.

Rrugë të mbarë Kosovë !

Vera™ · « **Reply #1 on:** April 13, 2008, 12:31:14 PM »

KOSOVA KERKON LIRI, MEVEHTESI, PAVARESI “ASNJE POPULL QE SUNDON MBI NJE TJETËR, NUK MUND TË JETË I LIRË-KARL MARKS”
KOSOVA KERKON LIRI, MEVEHTESI, PAVARESI “ASNJE POPULL QE SUNDON MBI NJE TJETËR, NUK MUND TË JETË I LIRË-KARL MARKS” - POPULLI SHQIPTAR I KOSOVËS PREJ 2 MILION BANORESH NUK ËSHTË MINORITET. AI ËSHTË NJË POPULL KOMPAKT,AUTOKTON,QË JETON NË TROJET E VETA QEKURSE NIS HISTORIA E EVROPES. - HISTORIA E SHQIPERISË DHE E POPULLIT SHQIPTAR,PRA DHE HISTORIA E KOSOVËS DHE E POPULLIT TË SAJ SHQIPTAR ,NUK ËSHTË HISTORI EKSPANSIONI (ZMADHIMI I TERRITORIT E I POPULLSISË NË KURRIZ TË TË TJERËVE) POR HISTORI RETRIKSIONI (RRUDHJE,TKUURJE,PLAKJE E TERRITORRIT DHE E POPULLSISË) - KOSOVA ËSHTË SHQIPERI.AJO U COPTUA ARBITRARISHT PREJ TRUNGUT AMË NGA BANDA KRIMINALE E FUQIVE TË MËDHA IMPERIALISTE EUROPIANE MË 1913 DHE U “LIGJERUA”ME TRAKTATIN E FSHEHTË TË LONDRËS MË 1915 - POPULLI SHQIPETAR I KOSOVËS NUK U PAJTUA DHE NUK IU NENSHTRUA KURRË KËSAJ PADREJTËSIE TË RËNDË HISTORIKE. AI KA DERDHUR LUMENJ GJAKU DHE E MERITON MË SHUMË SE KUSHDO TJETËR L I R I N Ë, MËVE HTËSINË DHE PAVARËSINË E TIJ - SHKËPUTJA E KOSOVËS NGA SERBIA NUK DO TË THOTË AS KUFIJ TË RINJ DHE AS DESTABILIZIM I BALLKANIT.PERKUNDRAZI ,AJO DO TË JETË KORRIGJIM I NJË PADREJTËSIE HISTORIKE DHE NJË GODITJE E MERITUAR NDAJ OREKSEVE SHOVINISTE SERBO-GREKE,TË CILAT VAZHDIMISHT KANË SHKAKTUAR LUFTRA,TENSIONE E DESTABILITET NË RAJON.(KUJTOJME SE LUFTRAT NACIONALISTE NË ISH-JUGOSLLAVI NGA 1990-1996 NUK SHPËRTHYEN PËR SHKAK TË “PAVARËSISË” SË KOSOVËS,E CILA ATË KOHË VUANTE NËN SUNDIMIN SERB) - NGA VIZITA E BERISHËS NË ATHINË(TETOR 2006) DERI TEK VIZITA E BUSHIT NË TIRANË,NUK FSHIHET VETËM TRADHËTIA KOMBËTARE NDAJ SHQIPËRISE(DHE KOSOVËS!) POR EDHE NJË KOMPLOT I RREZIKSHËM KUNDËR POPUJVE TË TJERË TË BALLKANIT “NJERËZ JU DUA,JINI VIGJILENTË” (J.FUCIK) - KOSOVA NUK DUHET TË LUHET SI KARTË BIXHOZI NË POKERIN E FUQIVE TË MËDHA,DHE AS TË BËHET KURBAN PËR INTERESA IMPERIALISTETE TË FUQIVE TË MËDHA APO TË BORGJEZISËSË VENDEVE TË VOGLA FQINJE. - KUSH “SHQETESOHET” PËR LIRINË E PAVARËSINË E KOSOVËS BËN LOJËN E SHOVINIZMIT SERBO-GREK DHE TË FUQIVE TË MËDHA. - SI ÇDO POPULL TJETER EDHE POPULLI SHQIPTAR I KOSOVËS, KA TË DREJTËN E PATJETERSUESHME TË VETËVENDOSJES,KUSH MOHON KËTË,ËSHTË ARMIK I POPUJVE TË VEGJEL. - GJAKU I POPULLIT DHE RINISË KOSOVARE I DERDHUR PËR LIRI I BËN APEL NDËRGJEGJES DEMOKRATIKE DHE PËRPARIMTARE TË POPUJVE TË EVROPËS PËR SOLIDARITET TË FUQISHËM E TË GJITHANSHËM. VETËM NJË AKSION I PËRBASHKËT DHE I FUQISHËM I POPUJVE TË BALLKANIT ,MUND TË SHKATËRROJE PLANET IMPERIALISTE TË LUFTËS NË RAJON. FUQITË E MËDHA IMPERIALISTE LUAJNË PERGJAKSHËM NË BALLKAN. ATA NXISIN DHE SHFRYTËZOJNË,SHOVINIZMIN,RACIZMIN„NACIONALIZMIN” E EGËR, KU TË MUNDEN E SA TË MUNDEN HARXHET I PAGUAJNË POPUJT E VEGJEL. SHQIPËRINË E KANË SHNDËRRUAR NË NJË PALESTINË TË BALLKANIT. KUSH DO TË JETË IZRAELI I BALLKANIT? SERBIA? TURQIA? GREQIA? APO TË HGJITHA SË BASHKU, KUSH TË MUNDET MË SHUMË? -PËRSE GREQIA MBAN AKOMA NË FUQI “LIGJIN E LUFTËS ME SHQIPËRINË” NJË LIGJ, KU SA PRIMITIV E QESHARAK AQ EDHE DINAK E I REZIKSHËM? KUSH NUK E KUPTON QËLLIMIN E MBRAPSHTË SHOVINIST TË BORGJEZISË GREKE? Ç’BËJNË FORCAT PERPARIMTARE E DEMOKRATE GREKE PËR ABROGIMIN E KËTIJ LIGJI? KY LIGJ DHE HESHTJA E OPINIONIT, I NDIHMON APO “I PENGON” PLANET IMPERIALISTE TË LUFTËS, NDIHMON APO MINON PAQEN E STABILITETIT NË BALLKAN,FORCON APO MINON SOLIDARITETIN E MIQËSISE MIDIS POPUJVE TANË? PO FAKTI ,QË ASKUSH KETU NE GREQI NUK KUNDËRSHTON PUBLIKISHT PRANINË E TRUPAVE USHTARAKE GREKE NË SHQIPËRI SI SHPJEGOHET? KY QENDRIM FORCON MIQËSINË MIDIS POPUJVE APO I SHERBEN “MEGALIDHESE GREKE”? JU KUJTOJME, TE DASHUR MOTRA DHE VELLEZËR SE TË PAKTËN “RIFONDACIONI KOMUNIST” NE ITALI ,E KUNDËRSHTOI HAPUR NE PARLAMENT DËRGIMIN E TRUPAVE USHTARAKE ITALIANE NË SHQIPËRI MË 1997. LUFTA KUNDER“RACIZMIT”(LEXO:SHOVINIZMIT) NUK BËHET ME FRAZA BOSHE, POR ME AKSIONE TË FUQISHME POLITIKE NË PARLAMENT E NË MEDIA, NË RRUGË E NË SHESHE. VETËM KËSHTU EMIGRANTËT BINDEN PËR SERIOZITETIN E KËSAJ LUFTE, NDËRSA BORGJEZIA NDJEN MË FORTË PRESIONIN E KUNDERSHTIMIT. NE JEMI ME VENDOSMËRI KUNDËR PUSHTIMIT USHTARAK DHE SKLLAVËRIMIT EKONOMIK TË SHQIPËRISE NGA KUSHDO QOFTE: SH.B.A, GREQI, SERBI, ITALI, TURQI, RUSI, KUNDER DREQIT DHE TE BIIT! PO ASHTU KUNDËRSHTOJME ME VENDOSMËRI DERGIMIN E USHTARËVE SHQIPTARË NË IRAK, AFGANISTAN, BOSNJE ETJ. ASNJË USHTAR I HUAJ NË TOKË SHQIPËTARE! ASNJË USHTAR SHQIPTAR NE TOKË TË HUAJ! LARG DUART NGA SHQIPËRIA! RROFTË MIQËSIA MIDIS POPUJVE TË BALLKANIT! BASHKIMI I EMIGRANTEVE SHQIPËTAR “PUNA

Vera™ · « **Reply #2 on:** April 13, 2008, 12:31:50 PM »

Historia e Kosovës nuk mund të ndryshohet me masa administrative – potencon nënkryetari Limaj

Nënkryetari i Partisë Demokratike të Kosovës z.Fatmir Limaj ka mbajtur sot një konferencë me gazetarë, ku ka shprehur qëndrimet e PDK-së lidhur me ndërhyrjet dhe ndryshimet e fundit që janë bërë në Ligjin për mbrojtjen e vlerave të luftës çlirimtare të Kosovës.
“Me gjithë tendencat që kanë pasur, asnjëherë askush nuk ka mundur të na ndryshojë historinë me veprime administrative. Këtë tendencë të fundit ne e marrim si tendencë për të ndryshuar historinë me veprime administrative, prandaj them që ky është një veprim tërësisht politik” theksoi Limaj.

“PDK shpreh shqetësimin e saj për veprimet e fundit dhe intervenimet që ka bërë UNMIK-u në këtë ligj, që rrënjësisht ndryshon tërësisht kuptimin e vet ligjit. Ne mendojmë se me intervenimet që i janë bërë nga zyra ligjore e UNMIK-ut, i ka humbur çdo kuptim vet vlerës dhe angazhimit që është bërë për nxjerrjen e këtij ligji shumë të rëndësishëm” theksoi nënkryetari për çështje politike i PDK-së.

Më tej z.Limaj potencoi se “intervenimi në ligjin në fjalë nuk është një intervenim i zakonshëm që do ti bëhej një ligji të zakonshëm. Intervenimet që janë bërë nuk janë thjeshtë intervenime terminologjike, nuk janë intervenime që mund të biejnë ndesh më Kornizën Kushtetuese. Intervenimi në ligjin për vlerat e luftës është intervenim politik”.

Ish-anëtari i SHP të UÇK-së gjithashtu rikujtoi se “ata djem dhe vajza, luftëtarë të UÇK-së, që vazhdimisht kanë kërkuar që e drejta e tyre të mbrohet dhe të njihet institucionalisht, duhet të merren në mbrojtje nga institucionet dhe ato të ushtrojnë përkujdesjen e tyre në ruajtjen e vlerave të krijuara gjatë luftës çlirimtare në Kosovë”.

Në këtë kontekst, z.Fatmir Limaj para gazetarëve shtroi edhe pyetjen: “Çfarë kuptimi mund të ketë ai ligj nëse në atë ligj nuk parashihen dëshmorët, nëse ai ligj thotë që nuk ka pasur luftë, që s’ka heronj, që s ka pasur luftë çlirimtare, edhe që s’ka pasur okupator apo armik. Atëherë si ranë mbi 2000 dëshmorë, si u vranë e masakruan mbi 10000 civilë, me kënd luftuan ushtarët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe në qoftë se nuk ka pasur luftë çlirimtare atëherë çfarë lufte ka qenë ajo”.

Limaj në këtë paraqitje të parë para gazetave në cilësinë e nënkryetarit të Partisë Demokratike të Kosovës, theksoi se interferime të tilla mbi të gjitha kanë prekur në dhimbjen dhe në krenarinë e njerëzve që kanë marrë pjesë në luftën çlirimtare dhe të gjithë qytetarëve të Kosovës, posaçërisht kanë prekur familjet e dëshmorëve dhe invalidëve të luftës.

Fatmir Limaj u shpreh se “në momentet që po kalon Kosova më së paku ka qenë e nevojshme që dikush të bëjë veprime të tilla, të prekë në këtë dhimbje dhe në këtë krenari”.

“Partia Demokratike e Kosovës fton UNMIK-un të tërheqë këto ndërhyrje dhe këto shtesa që i ka bërë Ligjit për mbrojtjen e vlerave të luftës çlirimtare dhe të lejojë atë të funksionojë ashtu siç është miratuar nga Kuvendi i Kosovës. Megjithëse, edhe me vetë miratimin e ligjit nga kuvendi nuk është kryer puna rreth këtyre kategorive, por është një bazë e mirë, është një fillim i mbarë që për këto kategori të fillojë një përkujdesje institucionale dhe vlerat e luftës të marrin përkujdesje institucionale” tha Limaj.

I dyti i Partisë Demokratike të Kosovës gjithashtu ftoi qeverinë, “e cila bëri spektakël me nënshkrimin e ligjit, edhe pse nuk i takonte, sepse në bazë të Kornizës Kushtetuese dihet se kush i nënshkruan ligjet, që në mënyrë të qartë të merr qëndrimin e saj lidhur me intervenimet e fundit në ligjin për vlerat e luftës”.

“Me gjithë tendencat që kanë pasur, në Kosovë asnjëherë askush nuk ka mundur të na ndryshojë historinë me veprime administrative. Këtë tendencë të fundit ne e marrim si tendencë për të ndryshuar historinë me veprime administrative dhe udhëzimeve të tilla, prandaj them që është një veprim politik, sesa një veprim që bie ndesh me ligjet që janë fuqi” shtoi Limaj.

Nënkryetari i PDK-së, në vazhdim të adresimit të tij para mediave rreth ndryshimeve në ligjin për vlerat e luftës theksoi se “ky ligj është bërë për qytetarët e Kosovës dhe do të aplikohet për qytetarët e Kosovës. Këtë ligj e kanë bërë institucionet e Kosovës dhe këtu duhet të shihet se si e ndiejnë qytetarët e Kosovës. Për qytetarët e Kosovës këtu ka pasur luftë çlirimtare, për qytetarët e Kosovës ka pasur armik dhe okupator, për qytetarët e Kosovës ka pasur, ka dhe do të ketë dëshmorë dhe heronj të kombit. Pra, ashtu siç e ndiejnë qytetarët e Kosovës, ashtu duhet të shënohet dhe të miratohet ligji, sepse ai do të aplikohet për qytetarët e Kosovës. Dhe, jo për administratorë të UNMIK-ut nga vendet që vijnë”.

Limaj siguroi qytetarët e vendit që nuk do të lejohet që historinë tonë të na shkruajnë administratorë apo individët e ndryshëm. “Historinë e Kosovës e kanë shkruar dhe do ta shkruajnë Kosova dhe institucionet e saj. Kushdo që tenton që me masa administrative, me udhëzime administrative të na tregojë se cila ka qenë e kaluara jonë, ne nuk do ta pranojmë dhe Partia Demokratike e Kosovës në asnjë mënyrë nuk do të pajtohet me një gjë të tillë”.

Në emër të Partisë Demokratike të Kosovës, nënkryetari Fatmir Limaj ftoi të gjitha grupimet politike të vendit, t’i lënë lojërat politike dhe për këtë çështje të jemi unik.
“Unë e di që këtu ka shumë lojëra politike, unë e di që këtu ka shumë fjalë politike, por këtu s’ka dhe s’duhet bëhet politikë. Për këtë çështje e ftoj koalicionin qeverisës që të gjithë duhet ta mbrojnë dhe ta mbështesin ligjin që ka dalë nga Kuvendi i Kosovës, sepse nuk ka asnjë arsye të vetme që ky ligj të ndryshohet, përveç motiveve politike, që kanë për qëllim të na ndryshojnë të kaluarën tonë”.

Në fund të paraqitjes para gazetarëve Limaj u shpreh se është momenti i fundit që nuk duhet të lejohet të bëhen lojëra të rrezikshme.
“Mjaft kemi paguar për çdo gjë në të kaluarën, mjaft po paguajmë edhe sot. Edhe sot ushtarët e UÇK-së mbahen nëpër burgje. Prandaj, është momenti i fundit që të lihen hesapet personale dhe politike dhe të merret qëndrim i qartë, sepse kjo nuk i duhet askujt, më së paku i duhet edhe vetë UNMIK-ut

Mariglen · « **Reply #3 on:** February 25, 2009, 09:59:57 PM »

MEFALNI PO MATERJALI:"KOSOVA KERKON LIRI, MEVEHTESI, PAVARESI “ASNJE POPULL QE SUNDON MBI NJE TJETËR, NUK MUND TË JETË I LIRË-KARL MARKS”"
ESHTE I SHKRUAJTUR NGA "BASHKIMI I EMIGRANTEVE SHQIPETAR PUNA"
APO JO...?? ESHTE MIRE TE DISKUTOHET ME ATE QE E KA SHKRUAJTUR PASTAJ TE PERDORET OSE TE PUBLIKOHET...
FALEMINDERIT!
MARIGLEN GJOKA

Mariglen · « **Reply #4 on:** February 25, 2009, 11:31:22 PM »

RRUGA E MUNDIMSHME DREJT LIRISË

VËSHTRIM I SHKURTËR HISTORIK MBI FATIN E GRUAS SHQIPËTARE

Fillesa e këtij shkrimi pa mëtime historike e publicistike nis nga një sygjerim i thjeshtë i zonjës Mata Kaludhi, kryetare e shoqatës ndërkombëtare të grave me qendër në Athinë, “DAFNI”. “Mariglen-më tha ajo – përse nuk shkruan diçka mbi historikun e gruas shqiptare? Neve na intereson shumë një gjë e tillë.” Më vuri në punë.

Ndaj zonjës Mata, mikeshë e herëshme e Shqipërisë, një grua energjike e me ide përparimtare, veprimtare e palodhur në përpjekjet për të drejtat dhe liritë e gruas në Greqi, në Ballkan e më gjerë, si dhe ndaj shoqatës që ajo drejton, të gjitha gra të thjeshta e të përkushtuara në misionin e tyre, ndiej detyrime të përherëshme shoqërore, jo vetëm unë, por edhe mjaft djem e vajza emigrante shqiptare, turke, etj, të cilët kanë provuar nga afër në situatë të vështira kujdesin prej nëne a motre të vërtetë të shoqatës, ndiejnë detyrime të tilla. Veç të tjerash, “DAFNI” ka bërë anëtare të saj, mban lidhje dhe përkrah shoqatën shqiptare “ Gruaja Vlonjate. Të gjitha këto së bashku më qëndrojnë para syve e duket sikur më pyesin: Hë, do ta shkruash temën?”. Ato sikur e dinë, që unë shkruaj rrallë, shumë rrallë dhe me përtesë, sidomos shkrimet “me porosi” më lodhin e me cingrisin nervat pa masë. Po unë do ta përgatisja temën. Ajo nuk ishte një “porosi” e bezdisëshme, por një orientim ndaj një bote të mahnitëshme, ende të pandriuçuar mirë, ndaj së cilës shoqëria duhet të ndihet fajtore.

E ndërsa në mëndje shtjelloja platformën e temës, dikur thellë në vetëdijen time një puhizë e lehtë më shpupuriste mendimet dhe ndjenjat. Ishte si rryma e Golfstrimit, një nënshtresë, e ngrohtë, e thellë njerëzore, diçka prej mëme a motre gjithësesi frymëzuese. Tema ishte brenda meje. Kuptova, se detyrimi im shoqëror shkonte më largë, më thellë e më gjerë se ai ndaj shoqatës në fjalë. Përpara syve më del fytyra e përmalluar, aq e dashur e nënës, e mrekullueshme si të gjitha nënat, por edhe më të vecantën e saj, ato dy buzë të mbledhura e të shtërnguara lehtë, si vetëpërmbajtje e atij vullneti të hekurt dhe ai vështrim i përqëndruar plotë dritë e ngrohtësi, hetues dhe depërtues njëherësh. O, sa shumë i urrente padrejtësinë, gënjeshtrën, hipokrizinë, servilizmin! A nuk ka detyrime secili prej nesh për të shkruar e treguar për nënën e vet, për sakrificat dhe përkujdesjet e saj, për normat dhe parimet e saj shoqërore? E megjithatë, sado e madhe të jetë dashuria ndaj nënës, detyrimi ynë do ta ndiente vehten ngushtë brenda vetëm caqeve të saj. Ai shkon përtej dashurisë së nënës, duke përfshirë të gjithë brezat e nënave shqiptare nëpër shekuj dhe në radhë të parë atyre nënave shamizeza, që me zemrën grusht, i blatuan bijtë e tyre, altarit të lirisë. Do të falja gjithcka për t’iu rikthyer buzëqeshjen e ndritur e për t’iu ngrohur sadopak zemrat e zhuritura të nënëve shqipëtare. GJITHÇKA.

1. YJET E NETËVE TË GJATA

Të shkruash mbi historinë e gruas shqiptare është njësoj si të shkruash historinë e popullit tonë, sepse sikurse bukën, sikurse vetë jetën edhe historinë ajo e ka gatuar. Me gjak e me lotë, me sakrifica e heroizma të rralle. Nga mugëtira e lashtësisë ilire kanë mbërritur dëshmi e fakte, që flasin për një barazi relative të gruas. Ndër gostirat ilire, por edhe për rrethe më të ngushta familjare, ishte fare e natyrëshme që gratë të uleshin së bashku me burrat dhe te ngrinin dollira njëlloj si edhe ata. Dalja në skenë e Teutës, mbretëreshës së shtetit ilir të Ardianëve, dëshmon se gratë, jo vetëm qe vlerësohen por ato mund të arrijnë praktikisht të drejtojnë edhe shtetin. Që kjo të bëhet e pranishme për shtetasit, duhet më parë që barazia e gruas me burrin të mbizotërojë në mentalitetin e individëve, në klimën politike dhe në opinionin shoqëror të kohës.

Të drejta dhe liri shoqërore gëzonin gratë në shtetin modern të Epirit, nën mbretërimin e Pirro Burrit. Në kushtetutën e Epirit, e cila ishte bërë objekt studimi prej Aristotelit (dhe prej të cilit ne njohim pjesë të saj) ka ligje mbi divorcin dhe mbi të drejtat e fëmijëve me prindër të divorcuar, çka dëshmon, se në demokracinë e përparuar të Epirit, gruas i njiheshin edhe me ligj të drejta të caktuara.

Kur flasim përë liri e të drejta të gruas në shtetet ilire, duhet të kuptojmë, se ato janë tërësisht relative, se këtu bëhet fjalë vetëm për atë pjesë të popullsisë, qe konsiderohej e lirë, pra, që nuk përfshihej në shkllavëri. Përsa u takon skllevërve, qoftë burrat apo gratë nuk gëzonin asnjë të drejtë shoqërore a njerëzore pra edhe nuk përfillen nga historiografia e kohës, ndofta me përjashtim të kryngritjeve të fuqishme të tyre, si ajo e Spartakut në Italinë e Jugut apo e Batos së Madh në Iliri, që tronditën perandorinë e Romës.

Me pushtimin e Ilirisë nga romakët fillojnë edhe netët e gjata tragjike të gruas. Nuk më është ndarë mendimi që shtypja e gruas në shoqërinë tonë dhe Brenda familjes është INSTITUCION I PUSHTUESIT. Sikurse edhe feja. Por njëkohësisht ai është edhe fenomen klasor, i importuar nga pushtuesit dhe i përvehtësuar nga klasa e pasur e vendit, përjetësisht bashkëpunëtorë dhe vegël e pushtuesve.

Pra, shtypja e gruas, mospërfillja e rolit të saj shoqëror, ka KARAKTER HISTORIK dhe KLASOR.

Thamë pak më parë se me pushtimin romak të rendit, fillojnë edhe netët e gjata tragjike të gruas. Por ato nuk ishin tragjike vetëm për gruan, por për të gjithë popullin, por gjithësesi gruaja pëson shtypjen më të rëndë. Në vend sundon ARBITRARITETI i të pasurve ndaj të varfërve dhe ARBITRARITETI i burrit ndaj gruas. Gruaja i pëson të tria pamjet e tij gjatë të gjithë historisë së saj.

Është shumë e hidhur të thuhet, se fati i gruas shqipëtare mbeti pothuajse i pandryshuar që nga rendi skllavopronar e deri pothuaj në prag të çlirimit të vendit nga pushtuesit nazifashistë më 29 Nëntor 1944!? Nuk është hiperbolë!!!

Me kalimin e shoqërisë nga rendi skllavopronar në atë feudal, pozita e gruas nuk përmirësohet aspak, përkundrazi ndërlikohet e rëndohet më tej. Në të vërtetë, për një periudhë të gjatë historike, nga shekulli i II-të p.e.r e deri në shëkullin e XI-të të erës sonë, ka një boshësi faktesh e dëshmish të dokumentuara, që gjuhëtari ynë i shquar Eqerem Çabej e quan “një ngjollë e errët historike”. Ç’mund të ketë ndodhur vallë, sepse jeta në këto vise nuk është tharë për asnjë çast? Pa dyshim që kanë ekzistuar një mori dokumentash, fakte, dëshmi, kronika të shkruara nga historian a kronikanë të thjeshtë dhe pse jo edhe bibliografi librash. Por ato janë zhdukur e grabitur nga pushtuesit e egër romakë, nga barbarizimi sllav, nga bizantinizmi, të cilit nuk i interesonte shpirti pagan i popujve pas-pellazgë, dhe sidomos nga pushtimi barbar turk. Për historinë e Shqipërisë, ato i kanë kyçur arkivat e tyre me shtatë palë dryna.E megjithatë, herë mbas here zbulohen e ndriçohen fakte, ngjarje, dokumenta të ndryshme të kësaj periudhe, si nga shkencëtarë shqipëtarë, ashtu dhe sidomos ata të huaj.

Që nga mesjeta e herëshme e deri në çlirimin e atdheut nga nazifashistët, shoqërinë shqiptare e kane brejtur pa mëshire dhe pa ndërprerje dy nga plagët e saj më të rënda dhe më barbare: GJAKMARRJA dhe SHTYPJA E GRUAS. Veç të tjerash edhe këto barbari primitive nxiteshin e mëkohen nga pushtuesit e ndryshëm, si dhe nga shërbëtorët e tyre vendas, që historikisht, siç e kemi thënë edhe më lartë, ishte klasa e të pasurve. Kështu pushtuesit sundonin më lehtë, ndërsa vendasit e pasur mbronin shtonin pasurinë e tyre. “Divitta et impera” thonin pushtuesit romakë, “përça e sundo”, një parim regresiv reaksionar, që megjithatë dhe fatkeqësisht sot zbatohet kundër të gjithë popujve të botës, në çdo pikë të globit.

Në mesjetën e vonë, mbas çlirimit nga sundimi sllav, (më parë ai bullgar e më pas pushtuesit serbë të Stefan Dushanit), pa u mbushur akoma me frymë nga ajri i lirisë, në horizont çfaqet kërcënueshëm lakmia e perandorisë ambicioze të Turqisë, deri në atë kohë të pa thyer nga askush në fushën e betejës. Përballë këtij kërcënimi të zhdukjes, shoqëria shqipëtare ndjen nevojën të përqëndrojë të gjitha forcat e saj ekonomike e materiale, fizike e shpirtërore, morale e psikologjike. Kodifikohet rishtas i gjithë sistemi i marrëdhënieve shoqërore, shoqëria riorganizohet, në kushtet e krijuara, në një vetëqeverisje të ashpër, riformulohen doket e zakonet mbarëpopullore. Kështu lindin njeri mbas tjetrit Kanuni i Leke Dukagjinit, më i famëshmi prej tyre, Kanuni i Skënderbeut dhe Kanuni i Labërisë. Ato ishin kushtetua të vërteta, të hartuara mjeshtërisht, sa me një koncetrat të spikatur fjalësh, aq edhe të pasura me detaje e hollësira të domosdoshme. Nga pikëpamja historike ato luajtën një rol pozitiv në zhvillimin dhe lartësimin e vetëdijes kombëtare, në gjykimin kolektiv dhe përgjegjësinë kolektive ndaj akteve të ndryshme shoqërore apo individuale, në ligjërimin dhe lartësimin e atyre virtyteve të veçanta të popullit shqipëtar si BESA, MIKPRITJA, BUJARIA. Këto trajtohen si INSTITUCIONE TË SHENJTA, të pacënueshme, ashtu sikurse për popuj të tjerë janë të tilla, fjala vjen, besimet fetare. Në fund të fundit, kanunet ADMINISTRUAN dhe REALIZUAN MBIJETESËN përballë rrebeshit historik. Shumëkush ka menduar se ato janë tepër të ashpra, por nuk ishin më pak të ashpra KOHA dhe RRETHANAT HISTORIKE, kur ato lindën. Kanuet shqiptëtare janë pjellë e kohës së tyre.

Por, krahas vlerave pozitive, kanunet mbartën e ligjëruan edhe plagët e vjetra shoqërore, gjakmarrjen dhe pozitën skllavëruese të gruas në shoqëri.Duhet thënë, se gruaja, si edhe fëmijët, përjashtoheshin nga gjakmarrja. Në se kjo mund të ndodhte në ndonjë rast të jashtëzakonshëm, autori përbuzej e dënohej kolektivisht nga fisi a fshati. Gruaja konsiderohej pronë e burrit. Në veri të Shqipërisë ishte zakon, që në pajën e nuses të vendosej edhe një fishek, ç’ka do të thoshte se jeta dhe vdekja e saj ishin në dorë të burrit. Vajzat fejoheshin qysh në djep, të porsalindura. Kur mbushnin moshën dhjetë vjeçe, ato zakonisht mbylleshin në shtëpi. Edhe në rast se detyrimisht duhet të dilnin jashtë banesës, ato nuk lejohej të komunikonin me asnjë mashkull, as me të fejuarin e vet. Kjo gjë konsiderohej një turp. Pothuajse gjithnjë fejesat e fëmijëve të vegjël, në djep, ishin marrëveshje, aleanca midis prindërve të tyre, dmth aleanca midis fiseve, fshatrave apo krahinave. Këtej rrjedh edhe zakoni i vjetër, që kur vdiste burri në moshë të re, nusja e ve martohej me njërin nga vëllezërit e tij beqarë. Kështu aleanca nuk prishej por vazhdonte të mbetej në fuqi, pavarësisht dëshirës së vajzës. Megjithëse miku konsiderohej i shenjtë dhe i zoti i shtëpisë përgjigjej me koke për të, ai nuk qerasej nga vajza apo gruaja e mikëpritësit, por nga një mashkull i shtëpisë. Në asnjë rast miku nuk duhej të shikonte apo të përshëndetej me ndonjërën nga femrat e shtëpisë. (Duhet të kemi parasysh familjen e madhe patriarkale shqipëtare, e cila filloi të shpërbëhej vetëm aty nga vitet 40-60 të shekullit xx.)

Gruaja nuk merrte pjesë në diskutimin e problemeve të rëndësishme, që shqetësonin fisin, fshatin a krahinën. Ato trajtohen e vendosen vetëm nga burrat, ndaj dhe mledhjet apo takimet e tilla quheshin Kuvendi i Burrave. Zakonisht gruaja merrte pjesë në të gjitha punët bujqësore e blegtorale të ekonomisë shtëpiake por, veçanërisht kur burri ngujohej për shkak të gjakmarrjes, asaj i mbetej në kurriz e gjithë barra për të mbajtur familjen. Veçanërisht poshtërues ka qënë transporti i druve të zjarrit, kur në mungesë të kafshës, ngarkohej gruaja, dhe kjo ndodhte në të gjithë Shqipërinë, nga veriu në jug.

Gjëndja e gruas rëndohej edhe më tepër për shkak të prapambetjes së thellë ekonomike shoqërore të vendit. Po i referohem vetëm problemit të ujit për ilustrim, problem, që ka shqetësuar familjen shqipëtare me shekuj të tërë. Megjithëse nëntoka e mbitoka e vendit është e pasur me ujra, bile te cilësisë së lartë, askush nga sundimtarët nuk u interesua që ky ujë të shkonte në shtëpitë e banorëve. Veçanërisht e rëndë ishte kjo situatë në fshatin shqiptar, i cili, në rasitn më të mire, kishte një burim a një çezëm të vetme për të gjithë fshatin. Çfarë mundimi e sakrifice ishte kjo për fshatarkën shqipëtare, e cila ngrihej që me natë, nxirrte bagëtinë në kullotë, pastaj me orë të tëra priste në radhë për të mbushur ujë në kroin e fshatit, kthehej në shtëpi me bucelat e ujit të ngarkuara në kurriz, lante, fshinte, gatuante, shkonte në arë për të ndihmuar të shoqin dhe kur mungonte ai, i bënte vetë të gjitha shërbimet e arës, kthehej në mbrëmje vonë, pastronte shtëpinë, lante dhe ushqente fëmijët, milte bagëtinë dhe kur të tjerët flinin, ajo lante rrobat, arnonte e qepte të grisurat. Kur shplodhej, kur flinte ky mbinjeri? Nga thellësia e shpirtit tonë shpaloset mirënjohja më e thellë, nderimi dhe respekti më i lartë për madhështinë e gruas shqiptare, që kurrë nuk u përkul nga vështirësitë dhe padrejtësitë e jetës, por me heroizëm luftoi, i përballoi dhe triumfoi mbi to. Është interesante te vihet në dukje, se me gjithë qëndrimin në tërësi të njëjtë ndaj gruas, në Kanunet shqipëtare dallohen gjithashtu edhe nuance të ndryshem. Kështu, në Kanunin e Skëndërbeut përcaktohet detyrimi për çdo çift, që para dasmës duhej të mbillnin njëzetë rrënjë ullinj. Detyrimi nuk është vetem për burrin apo vetem për gruan, por për çiftin, pra përgjegjësia është e përbashkët dhe e barabartë.

Ndryshe nga të tjerët, Kanuni i Labërisë i njeh gruas të drejtën e mbrojtjes publike si dhe të drejtën e ankesës, detyrimin e pleqësisë për një gjykim të paanshëm në këto raste, etj. Këto përbëjnë një hap të madh shoqëror përpara në mentalitetin e kohës. Këto nuance ndryshimesh dëshmojnë papritur për një anë tjetër a rrethanë të realitetit shqiptar të kohës: praninë në opinion shoqëror të një tendence demokratike e përparimtare në vlerësimin ndaj rolit të gruas, e cila edhe pse nuk është afirmuar, pse nuk hapet rruga, nuk ligjerohet, prapëseprapë merret parasysh nga ligjëvënësit, çka nënkupton që kjo tendencë ka qënë e fuqishme. Ndofta gaboj dhe dëshiroj të jem i gabuar, por historiografia jonë këtë rrethanë historike nuk e ka vënë në dukje ose nuk i ka kushtuar vëmëndje. Ka studime mjaftë të mira etnografike, mbi doket e zakonet popullore, mbi të drejtën zakonore penale, për Kanunin e Lekë Dukagjinit, etj, etj. Por ato kanë më tepër karakter PËRSHKRUES, zakonisht të dhënat, që ndriçohen nga studiuesi kanë sipërfaqen e tyre të dukshme, të dallueshme e cila flet vetë dhe një pjesë “memece”, e mbështjellë me mjergull, tek e cila duhet depërtuar dhe duhet zbërthyer. Në të vërtetë e padukshmja është vetë THELBI i ngjarjes, fenomenit a aktit, për të cilin flitet. Vetëm duke zbuluar e analizuar thelbin e problemit, mund të nxjerrësh përfundime të sakta historike. Kështu Kadare është ndofta i pari, që me mprehtësi zbulon përmes folklorit një të vërtetë të madhe historike: populli nuk është pajtuar me pozitën poshtëruese të gruas në shoqëri , në thellësi të vetëdijes dhe të shpirtit të tij, ai nuk e pranon këtë pozitë të saj. Ky fakt, nga studiuesit ose nuk është vënë re, ose është anashkaluar pa përgjegjësi, duke mbetur kështu robër në katakombet e kanueve.

Eshtë e pamundur, është jashtë çdo llogjike, që një shoqëri e tërë të mendojë në mënyrë STANDARTE, pa një mendim a qëndrim NDRYSHE apo KUNDËR, aq më tepër, kur shtypja në këtë shoqëri ushtrohet e shumëfishtë, e egër, sistematike. Pa dyshim, që ky mendim a qëndrim i kundërt ekzistonte, ai gatuhej dhe ushqehej në shpirtin e popullit. Shikoni këngën magjiplotë të popullit: Asgjëkundi nuk do të gjeni as edhe një grimë nga shtëllungat e pluhurosura të kanuneve. Përkundrazi ndaj gruas a vashës shqipëtare vargjet e thurura janë brilante, ku vezullojnë plotë dritë e ngrohtësi yjet e netëve të gjata, që vashdimisht e vashdimisht trazojnë prushin e zemrave.

Në poezinë popullore gruaja nuk është vetëm femra e dëshiruar dhe e idealizuar, por në radhë të parë ajo është shoqja e jetës, e luftës dhe e përpjekjeve të përbashkëta. Njëkohësisht edhe symbol i sakrificës sublime në emër të mbijetesës. Çfarë perle botërore është legjenda e murimit, që s’është vetëm legjendë, por edhe elegji, hymn, përjetësim i flijimit të gruas së re, plot thjeshtësi e madhështi njëherësh.

Nuk është aspak rastësi, që figura hyjnore më e përhapur në mitologjinë shqipëtare nga lashtësia e deri në ditët tona janë ZANAT, vajza të reja me bukuri të rrallë e fuqi të mbinatyrshme. Ato kanë në dorë dhe udhëheqin fatin e njeriut, jetën e tij, gjithashtu ato gjykojnë me paanësi veprimet e tij, i miratojnë ose i ndëshkojnë këto veprime.

Edhe sot e gjithë ditën në veri të vëndit mallkojnë: “Të shitoftë ZANA”, që është shkurtim i fjalës “të shigjetoftë”. Në jug, ku zana quhet shtojzavalle, thonë të njëjtën gje, më shkurt akoma “Të qëlloftë!”. Interesant është fakti, që zanat nuk jetojnë në qiell a diku pranë perëndive, por pranë njeriut, në pyje, afër burimeve të ujit, lumenjve, liqene a përrenj, në shtegkalime e gryka malore, etj. Pra aty, ku është jeta dhe liria, aspiratat themelore të popullit shqipëtar.

Jo vetëm në legjenda e mite, por edhe në jetën e përditëshme, njeriu i thjeshtë shqipëtar e ka çmuar e respektuar “zanën”, që kishte në shtëpi e me të cilën pati bashkuar jetën dhe fatin. Thamë më parë, se sipas Kanunit, gratë nuk thirreshin në kuvend, ku diskutohen probleme me rendësi për fisin, fashtin a krahinën. Por në praktikë, kjo kërkesë e Kanunit, shpesh herë nuk përfillej, sidomos në kuvende më të ngushta, si ato të fisit, por edhe të fshatit, ku pjesëmarrja e grave, natyrisht e kufizuar, shihej si e natyrëshme. Më rrallë kjo ndodhte në kuvëndet krahinore, por edhe këtu kishte raste, kur thirrej ndonjë grua me peshë e autoritet në opinion.

Nëse kujtojmë heroizmin dhe sakrificat pa mbarim të gruas shqipëtare në betejat e parreshtura për liri e pavarësi të atdheut, atëhere bindemi edhe më tepër, se ai qëndrim NDRYSHE apo i KUNDËRT me kanunin, ajo frymë demokratike e përparimtare ndaj gruas, ishte përherë e pranishme në nënshtresat e vetëdijes shoqërore të popullit. Asnjë grua nuk do të shkonte as në mulli përkrah një burri, që ajo nuk e do dhe i cili e shtyp egërsisht, jo më të luftonte përkrah tij në beteja, e të jepte edhe jetën me gëzimin e një heroi!!

Ka edhe një dialog midis një çifti të moshuar në njërën nga këngët e vjetra popullore, një dialog i ngrohtë, më një buzagaz të përmallshëm, thellësisht njërëzor:

“U plake, o mike, u plake, / Bram i heq ato mallane!”

“U plake, o mik, dhe tinë, / mbete si kau më brinjë!”

(Ç’figurë madhështore artistike!) Ai e quan “mike” dhe ajo po ashtu, i thërret “mik”. Asgjëkundi nuk ndihet as së largu era e mykut të kanuneve. Kanë kaluar një jetë të tërë së bashku si shokë e miq të mirë dhe tani, në pleqëri e kundrojnë njëri tjetrin me dhëmbshuri e dashurin përzier.

Si përfundim mund të thëmi se në shoqërinë shqipëtare dhe në familjen, si qelizë e saj, qëndrimi obskurantist i Kanunit ndaj gruas ishte amballazhi kolektiv dhe individual i PUSHTETIT, ndërsa në brendësi raportet burrë-gura ishin më të afërta, më të ngrohta, më të drejta… Sidoqoftë, gratë shqipëtare mbeten akoma yje të mbylluara nga retë e netëve më të gjata kanunore të pushtimit…

2. METEORË NË STUHI. LIRIA DHE NDERI I ATDHEUT MË TË SHTRENJTA SE JETA

Studiuesi i famshëm polak Karl Patch, kur flet për ilirët, midis të tjerash, përmend me admirim gratë japige (fis ilir), të cilat, për të mos rënë të gjalla në duart e pushtuesve romakë hidhen në humnerë. Si në një rit të lashtë, ato, të kapura përdore, kërcenin vallen e fundit, duke u hedhur, sipas radhës, njëra mbas tjetrës në greminë, disa prej të cilave edhe me foshnjë në gji. Nga muzgu i shekujve të lashtë ky RIT i LIRISË dhe i NDERIT do të përcillet brez mbas brezi. Mbas më se dy mijë vjetësh, ai do të përsëritet me një përpikmëri të habitëshme nga gratë suliote, këto heroina, që më të mirë quanin vdekjen sesa të binin të gjalla në duart e pushtuesve turq. Epokat zëvendësojnë njëra tjetrën, pushtuesit ndërrohen, por heroizmi i gruas shqipëtare në zjarrin e luftës për liri mbetet po ai. Stërmbesat e japigëve dhe mbesa e sulioteve, vajza 17-vjeçare, trimëresha partizane Ervehe Gorrishti, e mbetur pa fishekë, për të mos rënë e gjallë në duart e nazistëve gjermanë që e kishin rrethuar, nga shkëmbinjtë e thepisur hidhet në humnerë. Shpëton mrekullisht nga thonjtë e vdekjes dhe historia, këtë vajzë me këmbë të drunjta, na përcolli brezave të sotëm si një legjendë të gjallë.

Shembëlltyra e heroizmit të gruas shqipëtare nuk është vetëm ajo e vetëmohimit, por ka pamje e fusha nga më të ndryshmet, njëra më e shkëlqyer se tjetra.

- Mamica Kastrioti, motra e Skëndërbeut tonë të madh, luftonte krah për krah të vëllait, në ballë të betejës, deri sa bie në fushën e nderit në një moshë fare të re.

- Miro Tërbaçi, të cilës pushtuesit turq i kanë vrarë të vëllanë dhe asai i duhet të marrë hakun e tij. Dhe çfarë haku! E veshur si djalë, ajo vret një pasha turk brenda në çadrën e tij dhe kthehet e gjallë si komite mbi kalin e saj të bardhë. “kolomba” e Prosper Merimesë, me gjithë forcën e madhe artistike të shkrimtarit, duket e zbehtë para Miro Tërbacit tonë, që hyri në këngë me bukurinë e një legjende.

Në luftën kundër bandave greke më 1913, burrat e fshatit Dukat të Vlorës, thyhen keq dhe të dërrmuar shpirtërisht marin rrugën e kthimit. Por u habitën ata, kur, në të dalë të fshatit, ndeshin me gratë e tyre të armatosura të cilat i kish mobilizuar dhe u printe trimëresha gjuhëshpatë Sado Koshena. “Ku shkoni?” pyetën burrat me gjysëm zëri. Dhe Sado Koshena, e qetë, ua kthen me shpat “Ikni në fshat dhe bëni punët e shtëpisë! S’jeni për luftë ju! Do të vemi ne në këmbën tuja”. Burrat të turpëruar keq, këthehen mbrapsht dhe hyjnë në luftë si të tërbuar deri sa kundërshtari mori arratinë.

Ky shëmbull nuk është sajuar nga fantasia e ndonjërit, por është ngjarje e vërtete, e transmetuar, e gjallë deri në ditët tona.

Dua të sjell në këtë shkrim edhe një shëmbull, që nuk ka të bëjë drejtëpërdrejtë me luftën, por me heroizmin po, një dëshmi e karakterit të jashtëzakonshëm të gruas shqipëtare, që nuk fal askënd për çështje nderi.

Më 1919, si në shumë fshatra të Jugut të Shqipërisë, edhe ne Kuç të Vlorës, kishin ardhur familjarisht mjaftë refugjatë grekë, të cilët u mirëpritën dhe u përkujdesën nga vendasit. Por një ditë ndodh e pabesueshmja. Një djalosh vendas përdhunon një vajzë refugjate. Fshahti nxin. I bëjnë gjyqin fshatçe dhe e dënojnë djalin me vdekje. Kur mëson për vendimin, familja e vajzës greke ndërhyn për t’i falur jetën. Shikimet e të gjithëve drejtohen nga nëna e djalit, ajo do të thoshtë fjalën e fundit, nëse do të pranohej ose jo falja. Dhe ajo foli me zërin e thekshëm, para madhështisë se maleve, që e vështronin hijerëndë dhe ajo vetë duke vështruar malet: “Në se falet im bir, a do t’i hiqet turpi që bëri? Jo, më mirë i vdekur, se sa i gjallë e me turp!”. O nëna shqipëtare! Gjuha është e varfër e çdo fjalë zbehet e squllet para bukurisë së pakrahasueshme të shpirtit tuaj. Ne, bijtë, nipërit e stërnipërit tuaj, ju falemi, ju falemi një mijë herë dhe jemi krenarë, shumë krenarë që jemi pjella juaj!

Ndiej vërtetë emocione tani që po shkruaj këto rrjeshta, që më burojnë nga thellësia e zemrës. Sa shumë kam për të thënë për vajzën, gruan, nënën shqipëtare, se të pambarim janë edhe heroizmat e saj! Por vetë kemi thënë që në titul, se ky shkrim është një vështirm i shkurtër historik, i shkurtër…

A e shihni këtë vajzë të re, e bukur si yll, e veshur burrërisht me tirqe e me dy kobure në brez, që në shtatin e derdhur ka hedhur pushkën e lirisë, që u bën hije gërshetave të saj të gjata, me qeleshen e hedhur pak mënjanë mbi vetullën e harkuar? Zanat mitologjike nuk mund të jenë më të arrira, sepse ajo është vetë zanë, Zhan D’Arka shqipëtare, e lavdishmja dhe e mrekullueshja SHOTE GALICA. Mbas rënies në altarin e lirisë të shoqit, heroit Azem Galica, komandon e vetme pesë mijë malësorë trima, luftëtarë të paepur e të regjur në beteja kundër masakrave të shovinistëve serbë. Në këtë shëmbull, kanuni barbar e anadollak, sikur nuk ekziston, kthetrat e tij të pista nuk arrijnë të prekin askënd. Malësorët vetë e kanë zgjedhur Shotën si prijëse dhe po vetë i binden me kënaqësi trimërisë e zgjuarsisë së saj. Dhe këtë amazonë të historisë sonë, ku ajo erdhi në Shqipëri për tu strehuar së bashku me dy fëmijët e saj, turkoshaku satrap Ahmet Zogu për t’iu bërë qejfin shovinistëve sërbë, tek të cilët ishtë shitur, e la në mjerim, deri sa kjo shqiponjë vdiq në moshën 32 vjecare. Nuk mjafton kjo, por 60 vjet më vonë, pikërisht më 1992, neofashizmi, që mori pushtetin në Shqipëri, poshtërsisht, njërës prej shkollave te mesme të Krujës, i hëq emrin e Shote Galicës, me të cilën pushteti popullor pati përjetësuar, si edhe në rastë të tjera, lavdinë e saj. Neofashistët dhe pushtuesit e sotëm harrojnë që përpara se të mbishkruhej në tabelat e shkollave rrugëve a shesheve, emrat e heroinave janë gëdhendur në zemrën e madhe të popullit, prej ku askush nuk mund t’i shkulë.

… Përjetësisht aty, në zemrën fisnikë të një populli të pavdekshëm dhe të pamposhtur, lufta me armë në dorë dhe heroizmi në fushën e betejes, janë ndofta më të lehta se sa beteja tejet e komplikuar për emancipimin e shoqërisë. Liria nuk vjen vetëm nëpërmjet grykës se pushkës, pa ndriçuar më parë mëndjen dhe vetëdijen e njerëzve. Bile, e gjithë historia botërore, si edhe e jona, dëshmon se janë idetë përparimtare ato që iu paraprijnë lëvizjeve popullore për çlirim kombëtar e shoqëror.

Sa të vështirë e kanë misionin e tyre përçuesit e dritës njerëzore!

Luftërat e përgjakshme për liri e pavarësi, vecanërisht nën pushtimin turk, populli ynë kurrë nuk i ndan nga lufta për gjuhën shqipe, për arsimin dhe kulturën kombëtare. E mallkuar dhe e “çkishëruar” nga shovinizmi i “megali-idhesë” greke dhe e ndaluar rreptësisht nga pushtuesit turq, gjuha e lashtë shqipe, trashëgimtarja e vetme sot e pellazgjishtes “hyjnore”, është në mos e vetmja, të paktën ndër gjuhët e rralla në botë, që ka dëshmorët e vet, si kurorë e pavdeksisë dhe krenarisë së saj. Për fatin e keq të popullit grek dhe të popullit shqipëtar, dy popuj miq, më të lashtët e Europës, që kurrë, kurrë nuk ia drejtuan armët njëritjetrit, më të egër se sa vetë pushtuesit turq, kundër Gjuhës Shqipe, janë treguar ithtarët e “Megali-idhesë” greke. Plumbi, thika apo helmi i tyre vranë pabesisht mësues të ndritur dhe atdhetarë të shquar si Petro Nini Luarasi, Babë Dudë Karbunara, Dhaskal Todhri, Papa Kristo Negovani, etj, etj.

E në këto kushte të vështira, dy herë më të vështira për femrën shqipëtare, është shembulli i Parashqevi Qiriazit,me motren e vete, dy motra nga një derë e shquar atdhetare, pishtarë të dritës së lirisë e të arsimit shqip. Guximi dhe vendosmëria e tyre, që nuk u përkulën nga përndjekjet dhe kërcënimet ndaj jetës, mendimi i qartë dhe kurajua e admirueshme për të përballuar e triumfuar jo vetëm mbi armiqtë e hapur të atdheut dhe të gjuhës sonë, por edhe mbi mentalitetin prapanik e reaksionar të kohës, si edhe gatishmëria për të sakrifikuar edhe jetën, të gjitha këto a nuk janë vlerat ideore, morale, shoqërore e shpirtërore, të heroinave, që pa dashjen e tyre, lavdia i merr në gjirin e vet? Në fundshekullin e nëntëmbëdhjetë, motrat Qiriazi ishin dallandyshet që paralajmëronin ditë e ngrohtësi për atdheun dhe popullin e robëruar. Shembulli i tyre hyri pa trokitur në zemrat e vajzave e të grave shqipëtare, duke ndriçuar fort ëndrrën shekullore, që priste agimin e një epoke të re. Shkekulli i XX-të erdhi në Shqipëri, duke mbajtur në njërën dorë “A,B,C” e dritës dhe në tjetrën pushkën e lirisë. Shoqëritë e hapura atdhetare dhe komitetet e fshehta politike që vepronin paralel dhe në bashkëpunim. Në të gjithë vendin marrin hov çetat e armatosura të lirisë.

Në 1908 mbahet Kongresi i Manastirit i cili, veç të tjerash, vendos ALFABETIN e njësuar të gjuhës shqipe. Më 1910, 1911 dhe 1912 në Shqipërinë veriore e verilindore (Kosova e Sotme) plasin radhazi tri kryengritje të fuqishme popullore, që i paraprinë shpalljës së MËVEHTËSISË së Shqipërisë më 28 Nëntor 1912.

Shteti i ri Shqiptar përjeton situatë tmerrësisht të vështira. Pat filluar lufta ballkanike më 1913 fuqitë e mëdha e copëtojnë pa mëshirë gjysëm për gjysëm Shqipërinë, reaksioni i brëndshëm tradhëtar shkakton turbullira. Në këto çaste dramatike shfaqet një fenomen i ri, i panjohur më parë. Kryengritja fshatare e Shqipërisë së mesme, me në krye Haxhi Qamilin ka brendi e karakter klasor. Ajo drejtohet kundër bejlerëve feudalë vendas, tradhëtarë dhe vegla të pushtuesve. Më 1914 plasi lufta e I-rë botërore. Ushtritë ndërluftuese dyndën në Shqipëri, një pjesë e të cilave nuk largohen as mbas mbarimit të saj. Në Janar 1920, gjëndja paraqitej e tillë: në afërsi të Kukësit e të Dibrës ushtritë serbe, në rrethanat e Shkodrës ushtritë malazeze, të gjithë bregdetin shqiptar nga Shëngjini e deri në Sarandë e zotëron ushtria italiane, në Korçë janë trupat franceze, ndërsa në jug të Gjirokastrës veprojnë bandat greke. E gjithë Shqipëria figuron e pushtuar. Në Janar 1920 atdhetarët thërrasin Kongresin e Lushnjës dhe vendosin çlirimin e Shqipërisë, front kryesor, me të drejtë përcaktohet ai kundër imperializmit Italian. Më 5 qershor 1920 fillon lufta antiimperialiste kundër pushtuesve italianë, që njihet në histori si “Lufta e Vlorës”, e cila kurorëzohet me sukses. Po kështu edhe në frontet e tjera pushtuesit debohen jashtë kufijve të 1913. Gruaja shqipëtare, si përherë, luan një rol aktiv në këto ngjarje, ku raste më të spikatura si Shote Galica apo Sado Koshena, ne i kemi përshkruar më lartë.

Mbas këtyre zhvillimeve historike, në Shqipëri merr hov lëvizja demokratike, e cila bëhet përcaktuese në klimën politike të vendit. Ndihet influenca e ideve të Revolucionit të Madh socialist të TETORIT në Rusi. Sidomos atdhetarët shqipëtarë i janë mirënjohës qeverisë sovjetike dhe vetë Leninit, për denoncimin e Traktatit të fshehtë të Londrës. Mihal Grameno shkruan në gazetën e tij: “Ranë e do të bien të gjithë ata që i kundërshtojnë xhaxha Leninit” Bajram Curri nga malet e Dragobisë, i shkruan letër “hazretit Lenin” ndërsa Avni Rustemi detyron parlamentin gjysëm feudal shqiptar të mbajë pese minuta zi për vdekjen e Leninit. Është i vetmi parlament në Europë, ndofta dhe në botë, që bën një gjë të tillë.

Në qershor 1924 shpërthen revolucioni demokratik. Detonator i tij bëhet vrasja tradhëtisht nga mercenarë te paguar të A. Zogut, e njërës prej figurave më popullore të kohës, revolucionarit dhe demokratit të shquar Avni Rustemi. Qeveria “me doreza të bardha” e Fan Nolit, që doli nga revolucioni i qershorit, premtimet e bera për refoma, i la në letër. Veçanërisht ajo nuk zbaton refomën agrare, për të cilën ishte aq e interesuar masa e gjërë e fshatarësisë, e cila në atë përiudhë përbënte rreth 90% të popullsisë së vendit. Në këtë mënyrë, ajo humbet mbështetjen popullore të fillimit. Në dhjetor 1924, me mbështetjen ushtarake e financiare të Serbisë, si edhe me trupa të gjeneralit carist Urangel, A. Zogu hyn në Tiranë, pa rezistencë serioze dhe merr pushtetin. Në janar 1925 ky feudal i dhunshëm njihet zyrtarisht nga SHBA, të cilat ia kishin refuzuar këtë njohje qeverisë vërtet demokratike të Fan Nolit. Gjëja e parë, për të cilën “u kujdes”, ky kriminel ishte zhdukja e kundërshtarëve të vet politikë. Vriten njëri mbas tjetrit “Heronjtë e Popullit” Luigj Gurakuqi në Bari të Italisë, Bajram Curri në malet e Dragobisë, Hasan Prishtina në Selanik të Greqisë, siç do të vritet mbas kryengritjes se Fierit, një tjeter “Hero i Popullit”, Riza Cerova.

Në Shqipëri vendoset despotizmi feudal.

Por aspirata demokratike e popullit nuk shuhet, përkundrazi përforcohet e merr vrull më shumë. Në fillim të viteve 30-të, lind një brez i ri letrarësh, poetë e prozatorë, me tendenca të theksuara përparimtare, të cilëve iu paraprin poeti ynë i shquar revolucionar, Migjeni. Në Korçë, në Shkodër, në Tiranë formohen grupet komuniste , që përfaqësojnë mendidmin më të avancuar shoqëror të kohës. Në këtë atmosferë shprese, ku lufta dhe organizimi konkret shtrohen në rendin e ditës, vajzat dhe gratë shqipëtare, si kurdoherë, janë të gatëshme të rreshtohen në frontin përparimtar. Njëra nga ato është Qeriba Derri, e cila duket sikur ka lindur enkas për revolucionin. Mjeshtre e ilegalitetit, ajo bëhet ndërlidhëse dhe militante e shquar e KONARE-s (Komiteti Nacional Revolucionar, i krijuar më 1925, me qëndër fillimisht në Zvicër e më pas në Francë), me revolucionarët, që vepronin Brenda vendit. Materialet propagandistike, që ajo sillte nga jashte vendit, shkonin kudo, ndaj edhe spiunët e Zogut e kërkojnë kudo. Por si mund ta zbulojnë larot këtë shqiponjë, që folenë e kish në zemër të popullit? Dhe kur populli rrëmbeu armët kundër pushtuesve italo-gjermanë, Qeriba Derri nuk gjendej në Francë, por pikërisht në ballë të kësaj lufte, deri sa më në fund, ajo zbulohet e kapet nga Gestapo. Mbas torturash çjerëzore, të cilave iu bën ballë me heroizëm, ajo pushkatohet, për të mbetur përjetësisht një yll i pashuar për liri.

I një natyre tjetër është heroizmi i Tefta Tashko Koços, “Heroizëm”? – mund te hidhet përpjetë ndokush. “E çfarë bëri ajo, përveçe këndoi?”. Shumë të talentuarën Tefta Tashko Koço e priste një karrierë e shkëlqyer artistike. Zëri i saj magjik kishte befasuar skenat operistike të Parisit e të Milanos. Por ajo ishte gatuar prej brumi shqipëtar dhe kërkonte magjen e vet, ku u lind e u formua si atdhetare. Me vetëdije të plotë nuk joshet nga skenat madhështore europiane, as karriera e artë, që do ta mbulone me famë e pasuri. Përpara kishte një mision më të madh se vetëvetja: t’i shërbente atdheut dhe popullit të vet, mision të cilin Tefta e përqafon me gëzim e vendosmëri. Në Shqipëri gjen shoqet e saj të profesionit dhe të idealit, këngëtaren e talendtuar Maria Kraja, që edhe pse mbaroi konservatorin e Vjenës, si edhe Tefta, vendos të qëndrojë në Shqipëri, ashtu siç vepron edhe pianistja e mrekullueshme Lola Gjoka. Së bashku formojnë një “trio” të paarritëshme.

Nuk i tremb as varfëria materriale e vendit, as fanatizmi i opinionit, as edhe obskurantizmi mesjetar i pushtetit. Me një qerre, që i kërcasin rrotat dhe ku ato kanë ngarkuar një piano të vjetër e të çakorduar, që mezi e kishin gjetur, ato i bien pash më pash Shqipërisë, përmes baltës apo grykave, nëpër qytet dhe qëndrat krahinore të vendit. Tingujt e zerave të tyre melodiozë përcjellin tek njërëzit e thjeshtë ngrohtësi e dritë, mirësi e dashuri njërëzore, guxim dhe shpresë, vendosmëri e solidaritet për qëndresë. Koncertet e tyre shpesh shndërrohen në manifestime të vërteta politike e shoqërore. Qeveria “mbretërore” trembet dhe nxjerr pengesa, sajon vjega të njëpasnjëshme për të mos lejuarë kondertet, kërcënon. Por është vonë, çdo gjë është ë kotë. Artistet e reja trimëresha tashmë kanë fituar respektin dhe mbështetjen, jo vetëm të njerëzve përparimtarë e artdashës, por të të gjithë njërëzve të thjeshtë, të mbarë popullit.Tashmë ato e ndiejnë qartë, se arti i tyre është pjesë organike e aspiratës popullore për liri e drejtësi shoqërore, përparim e demokraci të vërtetë. Më saktë akoma, Tefta Tashko dhe shoqet e saj u bënë zëdhënëset shpirtërore të kësaj aspirate. Me kurajon dhe përkushtimin e tyre fisnik, këto artiste të mëdha triumfuan si ndaj një administratë anadollakë injorant, e reaksionare, ashtu edhe ndaj mentalitetit prapanik, të mykur kanunor, i cili nxiste armiqësi e obskurantizëm ndaj dritës emancipuese të artisteve të reja. Duke u ngritur mbi kohën, në të cilën jetonin në emër të një të ardhmeje te bukur, për të cilën luftonin me besim e guxim të rrallë, ato, në të vërtetë, pa e ditur as vetë, kishin hyrë në universin e heronjve.

Nen sundimin anadollak të A. Zogut, shtypja e gruas mbeti po ajo qe përcaktonte kanuni shekullor, po ashtu gjakmarrja, injoranca, prapambetja e tmerrshme ekonomike e shoqërore. Dukej sikur vetë koha kishte ngrirë, dhe sikur të ndihej nevoja e shakave të shekullit, Zogu bën një gjest grotesk. Dekreton “heqjen e ferexhesë për gratë myslimane, gjë që shkakton ilaritet, si tek kundërshtarët, ashtu edhe tek pasuesit e tij. Mendjetrashësi apo hipokrizi e gjallë? Edhe njëra edhe tjetra. Emancipimi i gruas dhe i të gjithë shoqërisë nuk bëhet me “Dekrete” por me zhvillim e përparim të gjithëanshëm ekonomik, politik, shoqëror, kulturor etj, etj.

Ne vitin 1936 botohet romani “… Sikur të isha djalë” i shkrimtarit përparimtar dibran Haki Stërmilli. Heroina e romanit, Dila, është një vajzë e re, fatkeqe sepse është vajzë e pambrojtur ndaj paracaktimit të fatit të saj nga kanuni mizor. Romani bën jehonë për idetë përparimtare, që përcjell dhe sidomos për problemin, që shtron, problem i cili kërkon një zgjidhje shoqërore. Autori merr urime e përgëzime të shumta, nga të gjitha shtresat shoqërore. E midis tyre i shkruan edhe një vajzë e re 16 vjeçare, me një dëshirë të zjarrëtë dhe me një mendim të qartë: “… Vetë ne vajzat do të luftojmë për ta ndryshuar fatin tonë… Nënshkruar Flaka”. Ishtë një mendim NDRYSHE, një vijë e re, një orientim dhe premtim ndaj shoqërisë, në kërkim të një realiteti të ri. Jo viktima, jo qyqe, që vajtojnë fatin e tyre,por luftëtare të paepura për një BOTË TË RE, e cila do të çlironte të gjithë shoqërinë, pra edhe gruan shqipëtare. Në ato çaste shkrimtari nuk mund ta merrte me mend, se kush ishte “Flaka” por nuk kaluan veçse pak vite, kur ai vetë si dhe “Flaka” do të përfshihen në zjarrin e LANÇ.“Flaka” ishte e bukur si hëna,ajo ishte Nexhmije Xhuglini (HOXHA) që ndër të parat vajza shqipëtare kishte rrëmbyer armët e luftës për liri, për të realizuar premtimin e BOTËS SË RE, në emër të Dilës dhe të mijëra e mijëra vajzave e grave të shtypura, që lëngonin në këtë botë të vjetër e të kalbur, së cilës i ka ardhur fundi i pashmangshëm.

Vazhdimisht në këtë material kemi theksuar, se gruaja shqiptare, nëpër shekuj ka qënë e shtypur dhe e papërfillur në shoqëri. Dhe ky është një realitet historik i padiskutueshëm. Por nga ana tjetër kemi vënë në dukje edhe heroizmin e saj të pabesueshëm në situatë kritike për atdheun dhe popullin. Si është e mundur, që nga humbëtirat e shtypjes, gruaja shqipëtare të ngrihet si shqiponjë në lartësinë e heroizmit? Si shpjegohet një dukuri e tillë, me kundërshti në vetehte? Pa u zgjatur dhe pa e ndërlikuar përgjigjen, mendoj se dy janë arsyet kryesore të kësaj dukurie.

- Së pari: është fakt i njohur, që shtypja pjell urrejtjen dhe fakëton guximin. Sa më e egër të jetë e para, aq më e fuqishme zhvillohen të dytat. Edhe gruaja shqipëtare, duke qënë shoqërisht më e shtypura, është gjithashtu soqërisht më e guximshme dhe më e gatshme për sakrifica. I keni vënë re vullkanët? Edhe llava e tij ndodhet nën trysni, por kur shpërthen…” i ngjan furisë së gruas shqipëtare!!! (edhe kur bën shaka, je pranë së vërtetës).

- Së dyti, gruaja shqipëtare ka qënë thellësisht e bindur dhe kurrë nuk e humbi shpresën se liria e atdheut do të sillte natyrshëm edhe lirinë e saj shoqërore dhe individuale. Zemra e saj e madhe e ndiente dhe mendja e saj e ndritur e kuptonte, se shkaqet për gjëndjen e saj shkonin përtej qëndrimeve vetjake te burrit. Ajo nuk bënte fajtor të shoqin, i cili ndofta pa dashje, po aq viktimë sa edhe ajo, e paragjykimeve prapanike e konservatore. Gruaja shqipëtare e ndiente, se do të ishte e lirë, kur edhe vetë shoqëria të ish e lirë. “kështu bëjnë të gjithë” e justifikonte ajo shpesh të shoqin, të cilin e donte dhe e respektonte, sepse me atë ndante në jetë gëzimet e pakta dhe vuajtjet e shumta. Nëqoftëse nuk do të ndërtonte këtë linjë shpirtërore mirëkuptmi jo vetëm me të shoqin, por edhe në një kuadër më të gjerë shoqëror, linjë, të cilën ajo duke u ngritur me madhështi mbi dhimbjen vetjake, e ushqente pandërprerë me jetën dhe bëmat e saj, gruaja shqiptare nuk do të ishte ajo shqiponjë e guximshme dhe heroike, që bëri historinë, por shumë-shumë një pulë zverkrrjepur, që klloçit në furrikun e saj. Jo! Në miliarada ide të botës së saj të madhërishme ishte rrënjosur thellë idea, se jeta nuk vlente asgjë përballë LIRISË dhe NDERIT të atdheut, se ato ishin më të rëndësishme nga fati i saj vetjak dhe nëse në vend triumfonte liria e vërtetë, do të vinte, i sigurtë dhe i garantuar edhe çlirimi i saj shoqëror.

Ndaj sa herë e thërriste liria dhe nderi i atdheut, gruaja shqipëtare çante retë që mbulonin dhe shpërthente si meteori në stuhi.
Vazhdon

Mariglen

2007 Greqi (Athine)

Mariglen · « **Reply #5 on:** March 01, 2009, 06:33:21 PM »

Ju lutem kush ka Poemen "Nënë Shqipëri" - shkruar nga Dritëro Agolli te ma dergoj ne e-mail:melsen.com@hotmail.com
Ju faleminderit

Mariglen · « **Reply #6 on:** March 02, 2009, 02:35:16 PM »

   KUSH PO NA VRET ? PERSE NA VRASIN ? ΝDAL GJUETISE SE SHTRIGAVE NDAJ EMIGRANTEVE SHQIPTARE NE GREQI! “ RACIZEM„ APO SHOVINIZEM ?
«NE SISTEMIN KAPITALIST FAJTORET E VERTET, KRIMINELET E VERTETE, ATA, QE NA VRASIN, NUK DENOHEN! PERKUNDRAZI! ATA KANE PUSHTETIN,EKONOMIN,«DREJTESINE» SHTYPIN E RTV,POLICINE,KLERIN FETAR,USHTRINE,GJITHÇKA, QE IU DUHET PER SUNDIMIN E TYRE GJAKATAR! PRANDAJ NE DUHET TE ORGANIZOHEMI,TE REZISTOJME E TE LUFTOJME PER TA PERMBYSUR KETE SISTEM TE KRIMIT E TE PADREJTESISE, ANDIPOPULLOR DHE ANDIDEMOKRATIK! RRUGE TJETER NUK KA!» KUSH PO NA VRET ? PERSE NA VRASIN ? ΝDAL GJUETISE SE SHTRIGAVE NDAJ EMIGRANTEVE SHQIPTARE NE GREQI! “ RACIZEM„ APO SHOVINIZEM? Që në orët e para,kur erdhën në Greqi ,emigrantët shqiptarë janë përballuar me një DISKRIMINIM të egër të institucjoneve dhe të autoriteteve shtetërore greke. I shumëfishuar nga medja,për qellime të qarta politike.Ky qëndrim shtetëror prodhonte dhe vazhdon te prodhojë edhe sot,armiqsi e megallomani ndaj shqiptarëve. Këtu duhet kërkuar autoresia e asaj,që tashmë ka hyrë në histori,si tragjedia e madhe e emigrantëve shqiptarë në Greqi. Nga moria e pafund e krimeve të pësuara nga ne,po veçojmë vetëm disa fakte,të njohura e të trajtuara edhe nga medja greke: - 1998-2002 -Gjatë katër vjetëve,nga jetimorja “AGJIA VARVARA„zhduken me qëllim trafikimi 502 fëmijë shqiptarë.KRIM I PËRBINDSHEM!qeveria greke nuk e vë “ujin në zjarr„ për të gjetur dhe ndeshkuar fajtorët.Një komisjon i ngritur nga OKB për këtë problem, bën fajtor shtetin grek.Por edhe ky komisjon nuk e çon çështjen deri në fund.Shteti shqiptar,qeveria shqiptare,partitë politike në shqipëri nuk pipetijne!? 2000-2003-Vetëm në sektorin e ndërtimit,gjatë kësaj perjudhe vriten 610 puntorë,nga të cilët 90٪, domethënë rreth 550 janë emigrantë shqiptarë. Asnjë sipërmarrës nuk u ndeshkua sipas “ligjit„,asnje familje e të vrarëve nuk u dëmshpërblye! Mbi 2000veta mendohet se është numri i të aksidentuarëve në punë,sepse mungojnë masat e sigurimit teknik,një pjesë e tyre sorollaten me vite në katakombet e (pa)drejtësisë greke, disa lypin nëpër rrugë,të tjerë dergjen të pashpresë në kurrizë të familjeve të tyre të varfëra.Askush nuk i ndihmon,ndërsa ligji...ligji nuk vepron kundër sipërmarësve fajtorë. – ME QINDRA janë të zhdukurit pa gjurmë dhe të vrarët pa faj nga policia apo individë me frymëzime fashiste e shoviniste,që prodhon përditë politika e qaeqeve reaksionare greke. Asnje vrasës nuk është dënuar!!! - Brënda pak muajve në internet zbulohen dy video.në njërën prej tyre,ushtarë grekë në stërvitje këndojnë me “entusiazëm„:“I shikoni ata?janë shqiptarë.me zorrët e tyre do të bëjmë litarë„!!?? KY NUK ËSHTË RACIZËM,POR FASHIZËM E SHOVINIZËM I GJALLË. I frymëzuar nga politika zyrtare greke.Spse ushtria nuk është një instiucjon privat,apo jo? Sigurisht,qeveria greke pret të hajë kukurec me zorrët tona. Historia dëshmon se këtyre lloj orekseve te urryera u është dhënë gjithnje përgjigja e merituar.Në videokasetën e dytë çfaqen policë grekë,duke detyruar dy të rinj të burgosur shqiptarë të godasin njeri-tjetrin me shkop.Dhe kur ata nuk e bëjnë mirë këtë punë,vërsulen policët grek ÇNJËRZORE! FYERJE DERI NË PALCË! Meqënse ky fakt u publikua nga medja e huaj,si psh angleze,qeveria greke detyrohet të “marr masa„ disa ditë më pas.Policët grek vrasin një tjetër djalosh shqiptar. Qeveria greke paskesh marr vërtet masa të mira...! Krimet e mësipërme,si edhe shumë të tjera, dëshmojnë jo për racizëm, por për një SHOVINIZËM të egër. Shovinizmi andishqiptar edhe pse barbar,primitiv e i neveritshëm. Mbahet gjallë e ushtrohet nga klasa sunduese Greke për shumë arsye,nga të cilat veçojmë: Mjet presioni ndaj vendit tonë për gllabërime territoriale dhe sidomos për depërtimin sa më thellë atje të kapitalit grek. –Mjet presioni ndaj emigrantëve shqiptarë,për ti mbajtur ata nën kërcënim e frikë për uljen e vlerës së ditës së punës,duke nxjerrë përfitime të majme. –largon vëmëndjen e opinjonit të thjeshtë grek nga kriza e rëndë ekonomike, që e ka mbërthyer vendin. Helmon mardhënjet,miqesore ndër shekuj,të popullit grek me popullin shqiptar, për të vjelë përfitime kolosale nga zjarri i armiqsisë midis popujve tanë. Kjo,sigurisht,në përputhje dhe me skenarët ogurzinj që kurdisin fuqit e mëdha. Për ne,emigrantët shqiptarë,këto qëndrime të mykura janë shumë të qarta. Ndaj ngrihet i fuqishëm,deri në kupë të qellit,zëri ynë i protestës: NDAL “GJUETISE SE SHTRIGAVE„SHOVINISTE NDAJ EMIGRANTEVE SHQIPTARE! ME POPULLIN DHE PUNTORET GREKE JEMI VELLZER. KEMI TE NJEJTEN DHIMBJE,TE NJEJTEN ASPIRAT,TE NJEJTEN LUFTE! POSHTE FASHIZMI, SHOVINIZMI, RACIZMI! RROFTE MIQESIA MIDIS POPUJVE TANE!

     BASHKIMI I EMIGRANTEVE SHQIPTARE

     «PUNA»

6.7.2007 ATHINE e-mail: melsen.com@hotmail

Mariglen · « **Reply #7 on:** March 08, 2009, 06:27:06 PM »

KOSOVA KERKON LIRI, MEVEHTESI, PAVARESI
“ASNJE POPULL QE SUNDON MBI NJE TJETËR, NUK MUND TË JETË I LIRË-KARL MARKS”
- POPULLI SHQIPTAR I KOSOVËS PREJ 2 MILION BANORESH NUK ËSHTË MINORITET. AI ËSHTË NJË POPULL KOMPAKT,AUTOKTON,QË JETON NË TROJET E VETA QEKURSE NIS HISTORIA E EVROPES.

- HISTORIA E SHQIPERISË DHE E POPULLIT SHQIPTAR,PRA DHE HISTORIA E KOSOVËS DHE E POPULLIT TË SAJ SHQIPTAR ,NUK ËSHTË HISTORI EKSPANSIONI (ZMADHIMI I TERRITORIT E I POPULLSISË NË KURRIZ TË TË TJERËVE) POR HISTORI RETRIKSIONI (RRUDHJE,TKUURJE,PLAKJE E TERRITORRIT DHE E POPULLSISË)
- KOSOVA ËSHTË SHQIPERI.AJO U COPTUA ARBITRARISHT PREJ TRUNGUT AMË NGA BANDA KRIMINALE E FUQIVE TË MËDHA IMPERIALISTE EUROPIANE MË 1913 DHE U “LIGJERUA”ME TRAKTATIN E FSHEHTË TË LONDRËS MË 1915.
- POPULLI SHQIPETAR I KOSOVËS NUK U PAJTUA DHE NUK IU NENSHTRUA KURRË KËSAJ PADREJTËSIE TË RËNDË HISTORIKE. AI KA DERDHUR LUMENJ GJAKU DHE E MERITON MË SHUMË SE KUSHDO TJETËR L I R I N Ë, MËVE HTËSINË DHE PAVARËSINË E TIJ
- SHKËPUTJA E KOSOVËS NGA SERBIA NUK DO TË THOTË AS KUFIJ TË RINJ DHE AS DESTABILIZIM I BALLKANIT.PERKUNDRAZI ,AJO DO TË JETË KORRIGJIM I NJË PADREJTËSIE HISTORIKE DHE NJË GODITJE E MERITUAR NDAJ OREKSEVE SHOVINISTE SERBO-GREKE,TË CILAT VAZHDIMISHT KANË SHKAKTUAR LUFTRA,TENSIONE E DESTABILITET NË RAJON.(KUJTOJME SE LUFTRAT NACIONALISTE NË ISH-JUGOSLLAVI NGA 1990-1996 NUK SHPËRTHYEN PËR SHKAK TË “PAVARËSISË” SË KOSOVËS,E CILA ATË KOHË VUANTE NËN SUNDIMIN SERB)
- NGA VIZITA E BERISHËS NË ATHINË(TETOR 2006) DERI TEK VIZITA E BUSHIT NË TIRANË,NUK FSHIHET VETËM TRADHËTIA KOMBËTARE NDAJ SHQIPËRISE(DHE KOSOVËS!) POR EDHE NJË KOMPLOT I RREZIKSHËM KUNDËR POPUJVE TË TJERË TË BALLKANIT “NJERËZ JU DUA,JINI VIGJILENTË” (J.FUCIK)
- KOSOVA NUK DUHET TË LUHET SI KARTË BIXHOZI NË POKERIN E FUQIVE TË MËDHA,DHE AS TË BËHET KURBAN PËR INTERESA IMPERIALISTETE TË FUQIVE TË MËDHA APO TË BORGJEZISËSË VENDEVE TË VOGLA FQINJE.
- KUSH “SHQETESOHET” PËR LIRINË E PAVARËSINË E KOSOVËS BËN LOJËN E SHOVINIZMIT SERBO-GREK DHE TË FUQIVE TË MËDHA.
- SI ÇDO POPULL TJETER EDHE POPULLI SHQIPTAR I KOSOVËS, KA TË DREJTËN E PATJETERSUESHME TË VETËVENDOSJES,KUSH MOHON KËTË,ËSHTË ARMIK I POPUJVE TË VEGJEL.
- GJAKU I POPULLIT DHE RINISË KOSOVARE I DERDHUR PËR LIRI I BËN APEL NDËRGJEGJES DEMOKRATIKE DHE PËRPARIMTARE TË POPUJVE TË EVROPËS PËR SOLIDARITET TË FUQISHËM E TË GJITHANSHËM.

VETËM NJË AKSION I PËRBASHKËT DHE I FUQISHËM I POPUJVE TË BALLKANIT ,MUND TË SHKATËRROJE PLANET IMPERIALISTE TË LUFTËS NË RAJON.

FUQITË E MËDHA IMPERIALISTE LUAJNË PERGJAKSHËM NË BALLKAN. ATA NXISIN DHE SHFRYTËZOJNË,SHOVINIZMIN,RACIZMIN„NACIONALIZMIN” E EGËR, KU TË MUNDEN E SA TË MUNDEN HARXHET I PAGUAJNË POPUJT E VEGJEL.
SHQIPËRINË E KANË SHNDËRRUAR NË NJË PALESTINË TË BALLKANIT.
KUSH DO TË JETË IZRAELI I BALLKANIT? SERBIA? TURQIA? GREQIA? APO TË HGJITHA SË BASHKU, KUSH TË MUNDET MË SHUMË? -PËRSE GREQIA MBAN AKOMA NË FUQI “LIGJIN E LUFTËS ME SHQIPËRINË” NJË LIGJ, KU SA PRIMITIV E QESHARAK AQ EDHE DINAK E I REZIKSHËM? KUSH NUK E KUPTON QËLLIMIN E MBRAPSHTË SHOVINIST TË BORGJEZISË GREKE? Ç’BËJNË FORCAT PERPARIMTARE E DEMOKRATE GREKE PËR ABROGIMIN E KËTIJ LIGJI? KY LIGJ DHE HESHTJA E OPINIONIT, I NDIHMON APO “I PENGON” PLANET IMPERIALISTE TË LUFTËS, NDIHMON APO MINON PAQEN E STABILITETIT NË BALLKAN,FORCON APO MINON SOLIDARITETIN E MIQËSISE MIDIS POPUJVE TANË? PO FAKTI ,QË ASKUSH KETU NE GREQI NUK KUNDËRSHTON PUBLIKISHT PRANINË E TRUPAVE USHTARAKE GREKE NË SHQIPËRI SI SHPJEGOHET? KY QENDRIM FORCON MIQËSINË MIDIS POPUJVE APO I SHERBEN “MEGALIDHESE GREKE”? JU KUJTOJME, TE DASHUR MOTRA DHE VELLEZËR SE TË PAKTËN “RIFONDACIONI KOMUNIST” NE ITALI ,E KUNDËRSHTOI HAPUR NE PARLAMENT DËRGIMIN E TRUPAVE USHTARAKE ITALIANE NË SHQIPËRI MË 1997. LUFTA KUNDER“RACIZMIT”(LEXO:SHOVINIZMIT) NUK BËHET ME FRAZA BOSHE, POR ME AKSIONE TË FUQISHME POLITIKE NË PARLAMENT E NË MEDIA, NË RRUGË E NË SHESHE. VETËM KËSHTU EMIGRANTËT BINDEN PËR SERIOZITETIN E KËSAJ LUFTE, NDËRSA BORGJEZIA NDJEN MË FORTË PRESIONIN E KUNDERSHTIMIT.
NE JEMI ME VENDOSMËRI KUNDËR PUSHTIMIT USHTARAK DHE SKLLAVËRIMIT EKONOMIK TË SHQIPËRISE NGA KUSHDO QOFTE:SH.B.A, GREQI, SERBI, ITALI, TURQI, RUSI, KUNDER DREQIT DHE TE BIRIT! PO ASHTU KUNDËRSHTOJME ME VENDOSMËRI DERGIMIN E USHTARËVE SHQIPTARË NË IRAK, AFGANISTAN, BOSNJE ETJ.
ASNJË USHTAR I HUAJ NË TOKË SHQIPËTARE!
ASNJË USHTAR SHQIPTAR NE TOKË TË HUAJ!
LARG DUART NGA SHQIPËRIA!
RROFTË MIQËSIA MIDIS POPUJVE TË BALLKANIT!
BASHKIMI I EMIGRANTEVE SHQIPËTAR
“ PUNA” Shënim:Ky material u shpërnda me shumë sukses në sheshin «1Maj»(Pllatia protomajas)ne Athine me rastin e festivalit antirracist. 6-8.7.2007 melsen.com@hotmail.com

AlbStars · « **Reply #7 on:** March 08, 2009, 06:27:06 PM »

AlbStars