Author Topic: Poezi nga Lediana Kapaj (Read 3624 times)

Bello · « **on:** July 15, 2010, 07:49:09 AM »

E godita shpirtin pa patur mëshirë,
plagët i lëndova dhe pse pa deshirë...
Pashe lotët te rridhnin...s'munda që ti ndal,...
"Me vrave_tha zemra, _ çtë kam bërë vallë?

...Pse dorë vë mbi mua,pse plagët mi hap,
nuk shikon si rrjedhin,po kullojnë gjak?!
Pse s'më përqafon,pse nuk më mjekon,
askush përveç teje,dot nuk më shëron!"

Lediana Kapaj

Bello · « **Reply #1 on:** July 15, 2010, 07:50:45 AM »

Vazhdimi nga una , pas diteve te bukura te pushimeve

alba · « **Reply #2 on:** July 16, 2010, 12:22:30 AM »

flm

Bello · « **Reply #3 on:** July 19, 2010, 10:27:06 PM »

Malli per ty!. Nga Lediana Kapaj


YouTube - Broadcast Yourself.

ROSSA · « **Reply #4 on:** July 26, 2010, 11:00:14 PM »

E kërkova lumturinë, por vetë dheu e kish përpirë,
e lakmova dashurinë edhe pse me akull ngrirë,
kohen doja pak ta ktheja..Lehtë nënqeshi.. Nuk pranoj!
"Shiko vitet qe ke para...!",_ e përlotur bëlbëzoj!

...Plagët mblodha ti shëroja,por u trëmba!...Ishin shumë!
Gjumin,jetën kishin vjedhur,lotin e kthyen ne lumë,
veten mblodha, fort e shkunda, i bërtita që të zgjohej,
dhe aty arsyeja doli....me llogjikën të martohej!

Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #5 on:** July 26, 2010, 11:09:49 PM »

Sa enigma!

Se kuptova pse vetë vargu, kaq lëndueshem u shkrua,
e pranova zemrën time,kur si skllave u gjunjezua,
gishtat pashë që po më dridheshin,tek skalisnin jetë në letër,
...sytë përlota e përhumbur....Ndjenja dukej fort e tepërt!

Se kuptova kurrë lëndimin, as dhe kur ndjenjën më zbehën,
përgojosur dashuria.... të mallkuarit e dehën,
dhe pse shpirti më ish përflakur,ngrohjen kthyen në acar,
mëkatare mu duk vetja...E dënuar në "litar"!

Se kuptova fjalën vuajtje dhe pse brengat më kish dhënë,
ëndërrova një botë tjetër, ku me rrisnin babë e nënë,
mike shpresës seç u bëra...Vitet rrodhën dhe më kot!!!
Ah si qënka jeta mike....plot enigma...Si zgjidh dot!

© Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #6 on:** July 26, 2010, 11:20:57 PM »

Endacaku......

Fytyrengrysur,i lenduar,lot mbi faqe,
i tmerruar prej nje bote plot me mund,
puthjet jep tek nene e babe,vella e moter,
nisesh vetem drejt nje bote te pafund.....

Nuk e di se ku eshte fati,nuk e di se ku po shkon,
nuk e di se c'rruge te marresh,frike ke se mos gabon,
kishe pare sa nena qanin dhe degjuar c'ish kurbeti,
shume vejusha gjak lotonin,syte i mbanin thelle nga deti.......

Koken mban nga toka meme,sheh mjerim dhe asnje shprese,
lart nga qielli i ngre syte...-pse kjo jete kaq e pabese?
Ska pergjigje,vec nje cast pika shiu te mbulojne,
qan vete toka bashke me qiellin! Por me kot.....Dot ste ndihmojne!

Do te marre malli per guret,malet,pyjet dhe burimin,
diku larg neser do zgjohesh,shoqeruar me trishtimin,
malli zemren do mbuloje dhe vetmia do te munde
endacak drejt te panjohures....A do kete nje dite fund?!

© Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #7 on:** July 26, 2010, 11:22:23 PM »

Nënë....

Me admirim shikoja fytyren e nje engjelli,
bukuri e shenjte qe mbaje emrin "Nene",
ne prehrin tend drejt syve,mahnitur te shikoja,
dhe drita i pershkonte sikur te ishin Hene....

E vogel eren tende sa afer e kam ndjere,
sa puthje te dhuroja,pa ty isha e mjere,
floket te perkedhelja dhe nuk te ndahesha kurre,
i vogel para teje dhe kur u bera "Burre"....

Nje jete me ty moj nene,po s'mund te çmallem dot,
ty perendeshe hyjnore sa prane te ndej dhe sot,
ska fjale qe te pershkruaj ate qe ndjej ne zemer,
çdo çast te ekzistences do ma pushtoj ky emer...

NENE.....Me ler pak qe te ulem,te ndjej prape gjirin tend,
femije dua te kthehem,dua te njejtin vend,
sa fjale kam per te thene,sa shume kam per te dhene,
qortome si dikur....Nuk çmallem dot moj NENE!

© Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #8 on:** July 26, 2010, 11:26:57 PM »

Prape perpelitem ! Sillem e vertitem!
Shoh yje të humbur,engjej të merzitur!
Peme qe thahen ,lulet tek veniten,
shikoj varferine... njerez qe permbyten...!

Shoh te deshpëruar që s'dine nga ia mbajne,
shikoj padrejtesine...shpirtrat qe i thajne,
shoh bukuri perrallore vetem nga nje ane,
por nga ana tjeter,te tjere s'kane ç'te hane!

Dhe mbi shtratin tim befas rrotullohem !
Çfare ka ndodhur zot? Perse po ndershkohen?
Papritmas klith ! Pse krijesa njerezore,
të vuaj nga skamja çmendurise boterore...?!

ROSSA · « **Reply #9 on:** July 26, 2010, 11:29:01 PM »

Pritje pa shprese...

Ah yll i bukur i hapesires,
me ngjyren tende po me verbon,
a e mban mend sa te kam folur,
a ma sheh shpirtin qe shume rengon?

Ushtar i fatit me plage te thella,
e gjunjezur per dashuri,
nga ty kam pritur e perlotuar,
nje drite,nje shprese,nje ngrohtesi.

Nga lart me dhimbje me ke veshtruar,
po sjam e vetme ne kete bote,
pale sa lutje do kesh degjuar,
pale sa brenga do kete kjo toke!

Jam mrekulluar nga qielli kalter,
qe si nje nene ju mban ne gji,
i arte,i bukur,me driten tende,
si perendi ne "Gjithesi"...

E kam lakmuar vendin tend,
me kete lloj jete jam deshperuar,
me ler te vij,me fal pak vend,
e mjere po ndihem dhe e hutuar...

© Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #10 on:** July 26, 2010, 11:30:41 PM »

Dallgë mendimesh!!

Përbindshëm mendimet zaptojnë qënien time,
pa meshirë, pa deshirë.. pa shpresë dhe me lot,
si të etura turren...porsa nata petkun hedh,
më mbërthejnë, desh më mbytin...si mund dot!!

Si kuçedrat e përrallave po mundohen.. më përpijnë,
dhe e vetme lëngoj,dhimbje kam dhe dot s'bertas,
gjakun duan të ma thithin, eshtrat të mi bëjnë copë,
i shikoj gojëhabitur,sytë më hapen...Ulëras!

Sa mizore...gjakatare, ndjenjën duan të gllabërojnë,
me nënqeshje më veshtrojnë,duan që të bëhen zot,
sa më fyejnë,më përbuzin,poshtë në tokë ato më ulin,
fortë habitem..sytë burojnë..çfarë është kjo botë!!

Dhe papritur vjen mëngjesi,ditë e re ku prapë shpreson,
edhe pse torturat,plaget...trupin tim e kane cfilitur,
dhimbja zhduket,qesh fytyra... zemra ndizet,
dritë e shpresës vjen tek unë...fort e bukur.. e papritur!!

© Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #11 on:** July 26, 2010, 11:33:33 PM »

Gjumë me humbjen!!

E kishin kryqëzuar dashurinë,
e permalluar shumë dukej,
e heshtur,e vrarë,buzëtharë....
Dhe pak më tutje..Nënqeshte,fitimtar trishtimi...N
ën këmbë kishte ndjenjën...
Turfullonte si i marrë..!!!

E kishin gjykuar..
dënuar dashurinë..
" të përdalë"..."mëkatare"..
"fort e shtirur".." e mallkuar","zemërvrarë"....!!
Gojëkyçur e ëmbla dot nuk fliste,
dhe mes lotësh,ndjenjën ndillte...Për ta parë..!!!

Gurët hodhën pa meshirë mbi të,
për ta zhdukur,turpëruar,sakatuar....
Si përbindëshat diabolikë,
" Nënshtrim"!_ Thërrisnin!
Për ta vdekur,për ta tharë..gjunjëzuar....!!

Dëshmimtare mes turrmës isha,
dhe thërrisja,bëlbëzoja...shpirtëtharë...
Ngrita sytë e përhumbur,shi kërkova..
plagët,ëndrrat,gjakun...Për t'ia larë sa më parë!!

....

Befas hapa sytë!
Dreq o punë!....isha në gjumë!
Fshiva sytë e lemeritur...
"Mos me humbjen flija unë"?!!!

© Lediana Kapaj

ROSSA · « **Reply #12 on:** July 26, 2010, 11:35:15 PM »

Puthja magjike!

Nga puthja jote e bukur merr jete ky shpirti im,
Mes flladit te pranveres, te ftova ne vallezim,
ne mes te nje lendine ku endrra lulezonte,
ku bari po shkelqente dhe lulja lehte kendonte!

Ku uji po buronte ,shterimin nuk e njihte,
ku zogjte ciceronin, ku kenga nuk te vilte,
ku dielli po ndriconte, ku rrezet bisedonin,
ku pemet fruta kishin, ku fluturat vallezonin....

Te ky vend po te pres, nje puthje te ma japesh,
te me dhurosh ca lule, me zemren te me flasesh,
te pres une tek ky vend, peshtjelle nga magjia,
te pres te kjo parajse ,e mbytur nga vetmia!!

Te pres ....oh sa shume pres me shpresen qe do vish,
Jo vetem te kalosh...ketu dua te rrish!
Te pres dhe sa shume etje per puthjen tende kam,
kjo enderr kaq magjike kete shpirtin po ma than!

Te lutem eja shpejt dhe falma nje te puthur,
te pres e deshperuar dhe shpirtin e keputur,
te pres duke menduar per dashurine e vrare,
O Qiell!!! .. falma pak vesen.. per shpirtin tim te thare!

© Lediana Kapaj

Bello · « **Reply #13 on:** July 27, 2010, 07:51:18 PM »

Macke e keqe pse ma more Ledianen
eshte e imja e nuk ia fal kujt

Bello · « **Reply #14 on:** July 27, 2010, 08:01:00 PM »

Shikimi im..

E kam parë botën....një çarçaf i bardhë,
e kam ndjerë shiun,pikat permbi ballë,
kam dëgjuar zogjtë sa bukur kendojnë,
...kam vënë re te femijët...me ëndrrat lodrojnë!

E sodita diellin dhe kam ndjerë ngrohtesinë,
kam shëtitur yjet ,kam njohur magjinë,
kam lakmuar hënën për formën e plotë,
jam larë me burimet...pirë ujin e ftohtë!

Kam lexuar librat dhe mbi to kam qarë,
sa shumë të vërteta,zgjuarsi e rrallë,
i kam pare poetët duke ëndërruar,
sytë i mbanin mbyllur,vargjet për ti shkruar!

E pashë oqeanin shumë të zemëruar,
dallgët kundërshtonin,s'kishin të pushuar,
vëzhgova ylberin po s'munda ta prek,
më mrekulloj shqiponja...dhe s'munda ta ndjek!

Kam parë kur lind dita,i ndjeva ndriçimin,
vështrova perëndimin,adhurova shkelqimin,
kam parë qiellin blu, sytë ja kërkova,
doja që gjithë botën dhe unë të shikoja...

Kam parë një qytet ku lind dashuria,
romantizmi rronte dhe vete lumturia,
kam parë njerëzimin të qeshin,të qajnë,
dëgjova Moxartin dhe lotet më shkanë...!

Lediana Kapaj

AlbStars · « **Reply #14 on:** July 27, 2010, 08:01:00 PM »

AlbStars